Orkun Yıldırım
@pulse105
Ömür İklim Demir’in bu hikâye kitabı, sıradan hayata nefes veren birbirleriyle alakalı ya da alakasız öykülerden oluşuyor. Geçmişe takılıp kalmak, Hayatın bir ucundan tutamamak, Nefes almak için bataklıktan çıkmak bu seferde kuruyup hareket edememek. İşte böyle duygularla boğuşuyor bu kitabın kahramanları. Bu kitabın kahramanları dediysem sizden, bizden, herkesten bahsediyorum. Farklı hayatlar, aynı acılar ve aynı küçük mü küçük mutluklardı okuduklarım. 100 sayfalık 2 saatlik kısa bir yaşam fragmanı gibiydi sanki. En çok da umutsuzluk hissettim, hayatın dibine ışık hızıyla inen asansörlere binenler gibi. Özellikle son öykü “Sessizliği Öldüren Tuzluk” Kitabın geneline göre katbekat kalitede, acı ve ağırdı...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bende şu amaçlar belirleyen adamlardandım. Her yıl, her doğum günü, her ayın biri ya da pazartesi yeni bir insan olmak için uyanırdım. Hele ki güneşli bir günse, bütün dünyayı değiştirebileceğimi sanırdım. Artık hepsi çok uzaklarda kaldı.
Ne harikayım, ne berbat. Kibrit kutularının sırtındaki kelimeyim ben: Vasat.
