Orkun Yıldırım
@pulse105
Ekonometrist
Trakya Üniversitesi
İstanbul
83 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Hayatımda ilk defa çizgi roman okudum, hatta çizgi romanların yetişkinler için olmadığını bile düşünürdüm, aklımda hep uçuk saçık, saçma diyaloglara sahip metinler olarak gelirlerdi. Bir şeyleri anlatma yetisinden yoksun gelirdi daha doğrusu, evet muhtemelen böyle çok çizgi romanlar vardır ama ilk okuduğum çizgi roman "Ay Polisi" hiç de böyle değil. O ufak balonlar içindeki konuşmalar o kadar sade ve acının tatlı tebessümünü o kadar iyi yansıtıyor ki okurken hem eğlendim hem de biraz üzüldüm. Bazı sayfalarda hiç diyalog balonları, konuşmalar olmamasına karşın uzun uzun baktım o sayfalara, belki oralarda anlatılan daha çok şey vardır diye. Nitekim "Ay Polisi" tatlı bir melankoliydi, şans verin derim.
Reklam
2500 yılında yaşayan bir yazar ve iki bilim insanı güneş sistemimizin dışında “Betelgeuse” isimli gezegene gidip burada incelemelerde bulunacaklardır. Tabi indiklerinde yapacakları ilk şey yaşama
54 sayfalık bu kitabı okurken kalem ile hatasız, dümdüz nasıl çizgi çekilir onu öğrendim. Bir ara sinirlenmedim desem yalan olur, her yazılanın altını çizmek mantıksız geldi. Ama inanın bana, herhangi bir konuda merak ettiğiniz herhangi bir şeyi yazıya dökülmüş olarak karşınızda gördüğünüzde altını çizmek istiyorsunuz.
Kişisel gelişim kitaplarını hiç sevmem, bu kitabı da kişisel gelişim kategorisine koyanlar mutlaka vardır ama ben o şekilde düşünmüyorum. Felsefi yönü ağır basan, öğretici, gerçekçi; içinde sevgi olan, merhamet olan, aşk olan belki birazda dokunaklı bir eser. Sadece bu kadar! Bir kategorisi olmak zorunda değil bu kitabın. Okuyan herkesin içinde bir şeyler bulabileceğine eminim, "Evet ya gerçekten de böyle" dediğiniz çok yer olacak kalemlerinizi hazırlayın
John Steinbeck 17 yaşına geldiğinde kafasına yazar olmayı koymuş biriydi. Yine o yaşlarda Stanford Üniversitesine girmiş ve sadece yazarlık konusunda nasıl daha iyi olabilirim sorusuna yanıt bulacağı derslere katılmıştır. Öğrenimi 6 yıl boyunca devam ederken çeşitli yerlerde işçi olarak çalışıp hem harçlığını çıkarıp hem de emekçinin ve alt tabakanın yaşadığı zorlukları gözlemlemiştir. Bundandır ki John Steinbeck eserlerinde, yoksul insanların ve işçi sınıfının hayat ile olan mücadelelerini, savaşlarını ele almıştır. Bu kitabında da aynı şekilde bu konulara değinmiştir.
Kitabın konusuna gelince; Meksikalı bir yerli olan Kino’nun tam da paraya ihtiyacı varken büyük bir inci bulması ve bulduğu İnci’nin hayatını nasıl değiştirdiğine tanıklık ediyoruz.
John Steinbeck öyle gereksiz betimlemelerden kaçınmış ki okurken “dank! dank! dank!” diye bütün olan biten yüzünüze çarpıyor, tamamen saf bir gerçeklik ile bakışıyorsunuz. Aynı hikâyeyi “Stefan Zweig” veya “Franz Kafka”nın kaleminden okusaydım muhtemelen daha çok hüzünlenirdim ama dediğim gibi süslemelerden kaçınılmış bir ana fikir var burada. Umutlanmak, sömürülmek ve hırsınıza yenik düşmek... Hayatta acaba bu sırayla mı uğruyor insana?
Ömür İklim Demir’in bu hikâye kitabı, sıradan hayata nefes veren birbirleriyle alakalı ya da alakasız öykülerden oluşuyor. Geçmişe takılıp kalmak, Hayatın bir ucundan tutamamak, Nefes almak için bataklıktan çıkmak bu seferde kuruyup hareket edememek. İşte böyle duygularla boğuşuyor bu kitabın kahramanları. Bu kitabın kahramanları dediysem sizden, bizden, herkesten bahsediyorum. Farklı hayatlar, aynı acılar ve aynı küçük mü küçük mutluklardı okuduklarım. 100 sayfalık 2 saatlik kısa bir yaşam fragmanı gibiydi sanki. En çok da umutsuzluk hissettim, hayatın dibine ışık hızıyla inen asansörlere binenler gibi. Özellikle son öykü “Sessizliği Öldüren Tuzluk” Kitabın geneline göre katbekat kalitede, acı ve ağırdı...
Reklam