1Q84'ün 2. Kitabında Pupa Hava'nın ne olduğu, little people nasıl ortaya çıktı,neden gökte 2 ay var gibi soruların cevapları ortaya çıkıyor ama asıl özet için 3. Kitabın da bitmesi gerekir
1Q84 kitap incelemem(spoiler yok merak etmeyin)Duygu ve Düşünce
Murakami’nin dünyasına ilk adım attığınızda hemen koşmaya başlamazsınız.
Önce yürürsünüz.
Sonra o dünyanın ritmine alışmaya başlarsınız.
1Q84’ün ilk kitabı tam olarak böyle ilerliyor.
İnternette hakkında yazılanlara baktığınızda herkesin söylediği ortak bir şey var: bir atmosfer kuruyor. Okurken ben de aynı şeyi düşündüm. Murakami kurduğu bu yeni dünyada adeta bize yürümeyi öğrenen bir çocuk gibi zaman tanıyor. Düşüp kalkalım, etrafı tanıyalım, o dünyanın ritmine alışalım diye koca bir kitap boyunca bizi o atmosfere alıştırıyor.
Diğer iki kitabı henüz okumadım ama içimde şöyle bir his var: sanki ikinci kitap olayları doruk noktasına taşıyacak, üçüncü kitapta ise düğümler çözülmeye başlayacak. Bu ilk kitapla Murakami yalnızca bir kapı aralıyor. Henüz içeri tam olarak girmiyoruz; sadece o dünyanın havasını solumaya başlıyoruz.
Roman iki karakter üzerinden ilerliyor: Aomame ve Tengo.
Tengo, kitabın başından sonuna kadar sevdiğim bir karakterdi. Daha açık, daha görünür bir yapısı vardı. Okuyucuya mesafeli değildi. Aomame için başta aynı şeyi söyleyemem. İlk altı ya da yedinci bölüme kadar onun bölümlerini daha mesafeli okuduğumu fark ettim. “Sevemedim” demek belki ağır olur ama ona yaklaşamadım; buna izin vermedi.
Sonra bir şey oldu.
Büyük bir olay yaşanmadı. Dramatik bir kırılma yoktu. Ama bir bölümde Murakami bana Aomame’yi sevdirdi. Karakter değişmedi; benim ona bakışım değişti.
O ana kadar Aomame’nin duvarları vardı. Ve ilginç olan şu: bu duvarlar gerçekten okuyucuyla arasına mesafe koyan duvarlardı. Murakami karakteri öyle kurmuş ki Aomame’yi tanımamız zaman alıyor. Gerçek bir insan gibi. İlk tanıştığınızda biraz mesafeli, biraz resmi. Kendini hemen açmayan biri gibi.
Okuma sürecim yaklaşık iki, üç ay sürdü(benim yoğunluğumdan kaynaklı) ve o süre boyunca Aomame
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
1Q84 2. KitapEdebiyat
1Q84 serisinin ikinci kitabı, ilk kitap gibi yine soluksuz okuduğum, zihnimi sürekli canlı tutan bir deneyim oldu. Haruki Murakami’nin kurduğu dünyanın zekası ve katmanlı yapısı bu kitapta beni çok daha derinden etkiledi. Olay örgüsü son derece ustaca ilerlerken, karakterlerin psikolojik derinliği de hikayeyi sıradan bir kurgu olmaktan çıkarıp neredeyse gerçek bir evrene dönüştürüyor.
Bu kitapta, ilk kitaptan itibaren gizemini koruyan Pupa Hava'nın konusunu öğreniyoruz ki bunu çok merak ediyordum. Romanın içinde çok güzel bir öykü daha okuduk.
Tengo ve Aomame’nin geçmişleri arasındaki paralelliklerse beni çok etkiledi. İkisi de zor ailelerde büyümüş, dışlanmış ve kendilerini hayattan soyutlamış iki yalnız ruh. Buna rağmen, 10 yaşında yaşadıkları o saf temas — Aomame’nin Tengo’nun elini tutması— aralarında görünmez ama kopmaz bir bağ yaratmış. Bu bağın yıllar sonra bile onları birbirine doğru çekmesi, kitabın en büyüleyici ve duygusal yönlerinden biri.
Fukaeri ise benim için kitabın en gizemli ve en etkileyici karakterlerinden biriydi. Onun gerçekten öncülerden kaçan bir “douta” olup olmadığı sorusu zihnimi sürekli meşgul etti. Donuk tavırları, soru kalıplarını kullanmaması ve adet görmemesi gibi detaylar, Murakami’nin bilinçli olarak yerleştirdiği ipuçları gibi hissettirdi. Ayrıca “douta” ve “maza” kavramları, kitabı derinleştirirken, aynı zamanda anlaması en zor ama en merak uyandırıcı kısımlar oldu.
Aomame ile lider arasında geçen konuşmanın ise serinin düğüm noktalarından biri olduğunu düşünüyorum. Birçok sorunun cevabının henüz verilmemiş olması, beni üçüncü kitaba karşı daha da sabırsız hale getirdi.
Genel olarak bu kitap, 1984 yılından 1Q84 yılına bir yolculuk.
Murakami, okuru sadece bir romanla değil, aynı zamanda rahatsız edici ama büyüleyici bir dünyayla
Merhabalar, bu incelemeyi diğer ilk iki kitabın incelemesini yapmama rağmen genel üç kitap incelmesi olarak düşünebilirsiniz.
Puanı biraz daha düşük tutacaktım ama diğer iki kitapta merakla beni üçüncüye getirdiği için yapmadım. Bütün koca üç kitap boyunca ortalama 1200-1300 sayfadan bahsediyorum. Havada kalan sorularla biten bir seri olarak kaldı bende. Spoiler olacak ama yazıyorum, burdan sonrasını okumayabilirsiniz. İlk olarak Tengo ve Aomame’nin buluşmasını bu kadar bekle Allah bekle acaba nolucak de dur ve sonunda sadece geldiği geçitten iki ay yerine tek bir ayın olduğu gerçek dünyaya geçmesini mi bekledik anlamadım. Ayrıca bu kız koskoca cemaat liderini öldürmüş ve sonunda ona hiç bir şey olmadı. Onu da geçtim Pupa Hava ile ilgili çoğu şey gerçekten havada kaldı. Neden böyle bir şey var? O sesi duyan ne duyuyor? Lider’in amacı tam olarak ne? Yani o kadar çok soru var ki… Fukaeri son kitapta bir hiç gibi o hareketlerinin kitabı yazmasının kaybolup geri gelmesinin hiç bir mantığı yokmuşcasına birden geri öğretmenin yanına dönmesi vs. Sinir krizi geçirmemek için kendimi tuttum. Bu son kitabın her şeyi aydınlığa kavuşturmasını bekledim. Ama noldu b.ktan bir karakter bile (Uşikava) detaylı anlatıldı Fukaeri anlatılmadı, Cemaat anlatılmadı. Little people anlatılmadı. Hepsi yarım yamalak cümlelerle kaldı.
Belki diyorsunuz ki yazar yorumukendimize bırakmak istedi. Bu öyle bir kitap olmamalı en azından bu kadar çok şeyi kendi hayal ürünümüzle tamamlamamalıydık. Ne olurdu? Sonunda Tengo ve Aomame’nin 1984’te mi yoksa bambaşka bir yere mi gittiklerini kendimiz düşünelim buna okeyim. Ama bu ana karakter olan Fukaeri’nin kitabı yazma amacını babasını neden bu kadar zamandır görmediğini de bir zahmet kendimiz düşünmemeliydik.
Dediğim gibi bu puanı gerçekten beni merak
Hacivat'ın MasasındaEdebiyat
Salâh Birsel okumalarına devam ediyorum. Bu kez günlükleri.
“Günlük” sözcüğünü 1949 yılında ilk kez Salâh Birsel kullanıyor. Türkçede günlük türüne hayat veren yazarlarımızdan. Fransızların Andre Gide’ini özellikle kendine örnek alan Birsel, onun Fransız edebiyatında yaptığını Türk edebiyatında yapmak istiyor.
“Hacivat Günlüğü”, Birsel’in iki farklı dönemde tuttuğu günlükleri içeriyor: İlki 1949-1956 yılları arasında tuttuğu ve “Hacivat Yılları” adını verdiği günlüğü. (1951 yılını hiçbir satır yazmadan boş geçtiğini ekleyeyim.) İkincisi ise kendisinin bir şiirinden ilhamla adını koyduğu ve 1972-1975 arasını içeren “Kuşları Örtünmek”.
30’lu yaşların başındaki Salâh Bey ile 50’lerini yaşayan Salâh Birsel’i okumak arasındaki farkı gözlemlemek, bu kitap sayesinde mümkün. Hem üsluptaki değişimi izliyor hem de konularının nasıl değiştiğine şahitlik ediyoruz. 30’larında tuttuğu günlüğü tamamen edebiyat günlüğüne çeviren, bizi onlarca şiir, onlarca yazarla tanıştıran Birsel; ikinci günlüğünde artık hayatının sıkıntılarını da konu ediniyor. Hastalıklarını, can sıkıntılarını, yine edebiyattan kopmadan okuyabiliyoruz.
Salâh Birsel şunun farkında: O an için ona önemsizmiş gibi gelen bazı hususların gelecekte o konuyla ilgili araştırma yapacakların işine yarayacağını biliyor. O yüzden özellikle edebiyat söz konusu olunca hiçbir şeyi atlamıyor.
1949’lardan 1975’lere değin Türk edebiyatının gelişim çizgisini de bu kitap sayesinde okuyabiliyoruz. Sait Faik’in öldüğü gün de yazmış, Selim İleri’nin “Pastırma Yazı”nı okuyup onu beğenirken de. Günlüğüne başladığı tarihler, II. Yeni şiirinin pupa yelken yol aldığı tarihlere denk geliyor. Salâh Birsel de iflah olmaz bir İkinci Yenici. Edip Cansever’in, Cemal Süreya’nın -özellikle bu ikisinin- şiirlerine hayran. İlhan Berk ise
Merhabalar, 1Q84 kitabının ikinci kitabını an itibariyle okumuş bulunmaktayım.
Dürüst olmak gerekirse 150-160. Sayfalara kadar ciddi bir odak problemi yaşadım ve zor okudum kalan ortalama 350 sayfayı ise 2 günde okudum o kadar akıcı geldi.
Birinci kitapta beni çok ben ne okuyorumda bırakmıştı ve merakla ikinci kitaba geçmiştim, çoğu merak ettiğim özellikle Pupa Hava kitabında ne yazdığı en merak ettiğimdi burda onu detaylıca anlatmış yazar. Little people deyince kafamda doğru düzgün bir şey canlandıramıyordum bu kitapta onu da yapabildim. Şimdi merak ettiğim başka bir çok şeyle üçüncü kitabı okumak için sabırsızlandığım zamana geldik.
Genel olarak kitap serisinin kurgusunu ve farklı dünya yaratışını sevdiğimi söylemeliyim. Bana okuduğum çoğu kitaptan ayrı bir tat verdi.
Keyifli okumalar dilerim.