Bir müddətdir daha ağır və dərin əsərlər oxuduğum üçün məni yormayacaq, axıcı, maraqlı süjet xəttinə malik bir kitab axtarırdım. Elə buna görə də “Böyürtkənli qış” mənim üçün uğurlu seçim oldu.
Kitabın ən güclü tərəfi onun oxunaqlılığıdır. Bəzi əsərlərdə oxucu hadisələri irəli aparmağa çalışır, amma burada əksinə, süjet insanı öz ardınca aparır. Hadisələrin necə inkişaf edəcəyini öyrənmək istəyi kitabı rahatlıqla və maraqla oxumağa kömək edir.
Bununla belə, əsəri çox dərin və ya olduqca güclü psixoloji roman adlandırmazdım. Xarakterlərin bütün emosiyaları və daxili dünyaları çox dərindən işlənməyib. Oxucunu sarsıdan və ya uzun müddət düşündürən əsərlərdən biri deyil.
Amma məqsədiniz ağır mövzulardan bir qədər uzaqlaşıb maraqlı, yüngül və axıcı bir kitab oxumaqdırsa, “Böyürtkənli qış” bu baxımdan yaxşı seçimdir. Vaxtı xoş keçirmək və maraqlı bir hekayəyə qərq olmaq istəyən oxucular üçün tövsiyə edə biləcəyim bir əsərdir.
Mükemmel kitabbbb. Oxumağı ən sevdiyim kitablarımdan biri. Tövsiyə ederem ki hərkəs oxusun oxutdursun. Hər cümləsi ayrı düşüncəyə qərq edir insanı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitabdakı personajların uyumu və baxış bucağı çox gözəl idi . Kitabın adi belə insani düşüncələrə qərq edir. Bu cür kitabı oxuduğum üçün çox şanslıyam,bir kitab sevər kimi tövsiyə edirəm ki mütləq oxunmalıdır. Kitabı bir saniye belə əlimdən qoymaq istmedim . Mükemmel
10/10
2026 8. kitabı
Yəqin ki, gözümdə ən çox böyütdüyüm əsərlərdən biri ola bilər. Əsərdəki ailə ağacının genişliyi və adların çoxluğu göz qorxutsa da, oxuduqdan sonra obrazları üçün darıxdığım əsərlərdən biri oldu. Arcadio və Aureliano adlarından başqa ad yox imiş kimi ancaq bu iki adı nəsildən nəslə ötürməyə davam etdikləri üçün qarışıqlıq yarana bilir, amma əsərin içinə girəndə və obrazları yaxından tanıyıb xarakterlərinə bələd olduqda kimin kim olduğunu ayırd etmək mümkündür.
Ursula – romanın nənəsi; ən çox bağ qurub darıxdığım obrazlardan biri oldu. Buendia soyadı bu qadının çiyinlərində yüksələn və illərlə kürəyindən ata bilmədiyi bir yükə çevrilir. Əsər magik realizm ünsürləriylə zəngin olsa da, obrazların qüsurları o qədər insani və real hiss etdirir ki, evin sakinlərindən birinə çevrilirsən.
Ümumiyyətlə, Buendia ailəsində ailə anlayışı çox məhduddur. Hər bir obraz o qədər daxili dünyasına və öz tamahlarına qərq olur ki, ailədəki birliyi hiss edə bilmirsən, aralarında mütləq və aşılmaz sərhədlər var.
Ailənin kişiləri bir qədər standart xəttlə gedir: Aureliano adını daşıyanlar introvert və sakit tipajı, Arcadiolar isə daha ekstrovert, impulsiv insan imicini təsvir edir. Qadınlar isə bir-birilərindən xeyli fərqlənirlər. Məsələn, Amaranta sırf Rebecca ilə ədavətindən bəslənərək özünü ömürlük tənhalığa məhkum etməklə kifayətlənməyib hələ onu qardaşı nəvəsinə də ötürmək istəyir. Nifrəti yaşamaqdan usanmayıb hələ gələcək nəsillərə ötürmək istəyən bu qadın, sanki kin və ədavətin insanı necə içdən çürüdüb məhv etdiyinin nümunəsi olaraq yazılıb.
Digər obrazlar da öz yerində obsessiya, acgözlülük, sədaqətsizlik, radikallıq kimi insana xas, lakin zərərli xarakteristik özəlliklərin simvolu rolunda çıxış edirlər. Əsasən, hər birini uçuruma aparan şey bir-birilərinə hədsiz laqeyd
Bu əsər Tolstoyun aristokrat həyatından imtina etdiyi, kəndli kimi yaşamağa başladığı və dini-fəlsəfi axtarışlara qərq olduğu dövrdə yazılıb...Hekayənin girişində İncildən gətirilən sitatlar təsadüfi deyil. Tolstoy burada "Tanrı sevgidir" fəlsəfəsini təbliğ edir. Mixailin (mələyin) cəzalandırılaraq yer üzünə göndərilməsi, əslində bir növ "tərbiyəvi" cəzadır. O, insan həyatının çətinliklərini şəxsən yaşayaraq, insanların bir-birinə necə möhtac olduğunu öyrənir.İnsan nə ilə yaşayır?
İnsan sevgi ilə yaşayır. Tolstoyun gəldiyi qənaət budur ki, insan özü üçün qayğı çəkdiyi üçün deyil, başqalarının qəlbindəki sevgi sayəsində ayaqda qalır. Bir körpəni yaşadan yalnız süd deyil, ona göstərilən sevgidir... Bizi yaşadan topladığımız mal-dövlət deyil, bir-birimizə bağlandığımız görünməz mənəvi bağlardır...
Həyatda ən böyük zənginlik planlarımızda deyil, vicdanımızdadır. Tolstoy deyir: "Həyatın mənası özünü doyurmaqda deyil, başqasının acısını hiss edə bilməkdədir." Əgər bu gün hələ də nəfəs alırıqsa, bu, haradasa kiminsə bizə olan sevgisi sayəsindədir..
Bu kitabdan əvvəl "Albaya mektup yok" kitabını oxumuşdum. Və artıq tamamilə razılaşıram ki, bir kitabı oxuyursansa deməli onun oxunmalı zamanıdır. Bu iki kitab məndə o hissi yaratdı ki, Albay və katib Bartleby bir birinə oxşayır xüsusiyyətcə. Sakit təbiətli, istəklərini diıə gətirməyən, səfalətin bərabərində xarakterləri üzərindəki təsiri. Təbii ki, bir birlərindən fərqlənirdilər həmçinin. Albay üst səviyyə gürurlu ancaq gələcəyə ümidli. Ordakı xoruz simvolu gələcəyə ümidi təmsil edərkən, bu kitabda son abzasdakı sahibsiz məktublar ümidsizliyi təsvir edir. Albay xoruzla gələcəyə bel bağlarkən, Bartleby kimsəsiz məktublarla gələcəyin varlığından şübhə duyur, ruhu daha da qaranlığa qərq olur. Həm bir birinə bənzəyib, həm də bir birindən uçurum kimi ayrılmaq :)
Bir nəfəsə oxuduğum və bəzi şeyləri düşünməyə sövq edən bir kitab daha. Amma nə yalan deyim bəzən də səbrsizlik göstərərək Bartleby'in niyə belə sakit olduğunu düşünürdüm. Kitabın sonuna çatmağa çalışırdım.
