Yalnız şunu söyleyeceğim: Filozof Pyrrhon, günün birinde bir gemide büyük bir fırtınaya tutulunca, çevresinde en çok korktuğunu gördüğü kişileri cesaretlendirmek için bu fırtınadan hiçbir şeklide kaygılanmayan bir domuz yavrusunu örnek olarak gösterdi. Şu halde, bunca övündüğümüz, bu nedenle de kendimizi yaratıkların geri kalanının efendisi ve hükümdarı olarak gördüğümüz bu akıl üstünlüğümüzün bize kendi sıkıntımız için verilmiş olduğunu mu söyleyeceğiz? Eğer rahatımızı ve huzurumuzu kaçırıyorsa, durumumuzu Pyrrhon'un domuz yavrusundan daha kötü hale getiriyorsa bilgi sahibi olmamız neye yarar?
Gerçekte yalan söylemek lanetli bir kusurdur. Biz insanlar birbirimize yalnız sözlerimizle bağlıyız. Eğer bu kusurdaki iğrençliği ve kötülüğü tanısak, başka suçlardan daha önce onu ateşe sürerdik.