“Çok mutluydum o günlerde, ama fark etmek istemiyordum. Şimdi yıllar sonra, fark etmemenin belki de mutluluğu korumanın en iyi yolu olduğunu düşünüyorum.”
“ Bütün evleri, insanları, kalabalığı, neşeyi ve kederi ve sevinci anlamlandırmak kolay değildi. Üstelik tuhaf bir açlıkla gözüm yalnızca ayrıntılara takılıyordu, başkalarının hayatlarına, bir ev içinde kendi yakınlıklarını ve kardeşliklerini yaşayan insanların mutluluklarına, çaresizliklerine, kayıtsızlıklarına.”
“ Kasten ve ben davet etmeden, zorla benim dünyama girdin, o dünyada hakkın olmayan ve layık olmadığın bir yere el koydun, tuhaf bir inatla, varlığını istisnasız her günün bir parçası haline getirerek tüm yaşamımı avuçlarına almayı başardıktan sonra o yaşamı parçalamaktan başka bir şey yapamazdın.”