Bütün bunlar olup biterken hissettiğim tek şey uzak olduğunu umduğum ölümüme karşı sempati duymak. Amanın, yine mühim bir cümle! Aslında genel kaderin banalliğindeki konumunu tecrübe ediyorum: Hayatımın sonunda ölüm duruyor, başka hiçbir şey yok.
Ansızın ıssızlaşan kıyı beni esir alıyor. Bir ağaca bağlanmış ve akıntıda gevşek gevşek sağa sola sallanan tahta bir kano özellikle hoşuma gidiyor. Kanonun yarısı suyla dolu. Ben de aynen böyle hissediyorum , diye düşünüyorum hemen ve aynı hızla hayatımı bir kanoyla aynı kefeye koymuş olmayı gülünç buluyorum.