Görünen o ki, unuttum onu. Hayır, doğru değil bu. Tam tersine, her gün sık sık düşünüyorum onu, ne var ki artık onu görmüyor oluşumdan etkilenmiyorum. Yüzünün ve sesinin anısı zihnimden ne zaman silinecek acaba?
Şuraya bir dipnot merakları topluca gidermeli artık;
/Ben sadece şiir yazıyorum/
Aşık değilim.
Birine hasretim yok.
Derbeder değilim
Dertten ölüp bitmiyorum.
Normal hayat akışımda enerjik ve deli biriyim. (Hakketen duymuşluğum çoktur delisin ya diye tepkileri)
Sadece şiir yazıyorum. Ki bana göre mutlu yazılan şiir yoktur. Şiir beni o ruh hallerine sokup noktalanınca da geri bırakıyor kendinden. Ha tabi ki benim de şiirlerimi kendi ruh hallerimle beslediğim muhakkak oluyor Bazen de onlar benden çekiyor ama şiirlerin günahı olmaz. Hele benimkilerin hiç.