forgotten fossilized archaic
@ragefits
günbegün aklımı daha da yitiriyorum
4 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
+Çiğnenmiş gibi! Çiğneniyor gibi. Her an çiğnenecekmiş gibi hissediyorum kendimi.
-O zaman, yapman gereken tek bir şey var...
+Neymiş o?
-Kendini tükürtmek.
+Nasıl?
-Acı ver.
+Kime?
-Hangi ağzın içindeysen, ona.
Reklam
Daha fazla değil... Ama o sabah... Daha fazlası da vardı... Hatta o sabah, her şey fazladan da fazlaydı! Uyanışım fazlaydı. Yataktan kalkışım, yürüyüşüm fazla. Yüzümü yıkayışım ve yine yürüyüşüm fazlaydı. Mutluluğa benzeyen bir şeyle kaplanmıştım. Ellerim, gözlerim ve gördüklerim fazlaydı. Bana hayatımı unutturan bir şey vardı üstümde... Fazladan bir şey... Aşk.
Sorun da buydu zaten. Herkese, başka hayatların roman gibi gelmesi. Oysa sadece hayattı hepsi. Anlatınca roman olmuyordu. Belki en fazla, bir otopsi raporu... Konulu... Kütüphaneler onlarla doluydu: Konulu otopsi raporlarıyla. Cilti ya da ciltsiz, hepsi de solan ciltlerin hikâyesini anlatıyordu. Ne de olsa, bir deri bir kemikti insan. Ya sonunda kırışacak ya da yolda kırılacaktı.
Denizde tek bir kıvılcım yeterli olurdu. Çünkü okyanusun böyle bir özelliği vardır. İnsanı delirtir. Karayu unutturur. Ve tabii ki karadaki değerleri de: Ahlak, iyilik, insaniyet gibi... Ve bir canavarlaşma başlar. Gemi içindeki sayı kadar çoksa canavarlaşma o kadar şiddetli olur. Kalabalık ölümdür.
