Bir zamanlar huzurluymuşum ne zaman dünyaya dahil oldum, dünya dahil olmaya başladı. Bana kattıkları benden aldıklarından çoğaldı çoğalıyor. Kalbim kırık yüreğim buruk. İç alem, dış alem çatışınca yüzün gülmesi kalbin ağlaması olur derler. Bunun üzerine yazılan çizilen onca şey varken ben ne düşüneceğimi ne hissedeceğimi bilmiyorum. Bazen uzun uzadıya yazdığım yazıları bir çırpıda silmek gibi o an çok güzel bir yazı dönüp okuyunca eksiği çok olmadı demek, saatleri hissiyatları düşünmeden silmek iyileştirmek yerine yok etmek. Hayat işte ilmek ilmek dokunsun ya ama sadece bir şey için hepsinden vazgeçersin bazen acı bazen tuhaf. Büyüyoruz haberimiz olmadan. Hamdım diyorum pişmeye başlamadan yanıyorum bazen, bazen devir teslim başa sar yine hamım...