Juliet
@railey
Math
38 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
8/10
Beğendi
·29 günde okudu
·Okunma: 16 Ekim 2025 08:38
·2025 17. kitabı
Reklam
Malma İstasyonu – Sessizliğin İçinde Yankılanan Hatıralar
Bazı kitaplar vardır, ilk sayfasını açtığın anda sanki bir trenin penceresinden geçmişine bakarsın. Dışarıda manzara akıp gider ama senin gözlerin hep aynı noktaya takılır ,gitmek ile kalmak arasında sıkışmış bir anıya. Malma İstasyonu tam da böyle bir kitap.
Alex Schulman, bu romanda insanın en derin yerlerine işleyen bir sessizliği anlatıyor. Kelimeler fısıltı gibi, duygular ince bir sis gibi yayılıyor sayfalara. Hikâye, yüzeyde üç kuşağın kesişen hayatlarını anlatsa da aslında bir suskunluk mirasının öyküsü. Söylenememiş cümlelerin, bastırılmış sevgilerin, eksik kalan sarılmaların romanı.
Kitap boyunca o istasyon bir simgeye dönüşüyor ; beklemenin, kaçamamanın, yüzleşmenin simgesi. Her karakterin içinde bir istasyon var: gidilemeyen bir yer, söylenemeyen bir söz, yarım kalmış bir vedâ.
Ve Schulman bunu öyle bir dille anlatıyor ki, bazen bir cümleye sığan o sükûnet, bir sayfalık çığlıktan daha fazla yankı bırakıyor.
Malma İstasyonu, bana şunu hatırlattı:
İnsan geçmişinden kaçtığını sanırken aslında hep oraya döner. Çünkü bazı anılar gitmez, sadece şekil değiştirir.
Bir trenin raylara değdiğinde çıkardığı o metalik ses gibi… Soğuk ama tanıdık, uzak ama yankısı hep kalpte.
Okurken en çok şunu hissettim — bazı ailelerde sessizlik, kuşaktan kuşağa aktarılan bir dil gibidir.
Birinin suskunluğu, bir başkasının yarası olur.
Birinin sevgisizliği, diğerinin kimliğini şekillendirir.
Ama belki de yüzleşmenin tek yolu, o sessizliğin ortasında konuşmayı öğrenmektir.
Schulman’ın cümleleri sade ama yakıcı. Her satırda sanki kendi içindeki istasyonda bir tren bekliyorsun , gelmeyecek birini, affedilmeyecek bir geçmişi, söylenmeyecek bir “özür”ü. Ama yine de bekliyorsun. Çünkü beklemek, bazen sevmenin başka bir
Kitabı okurken defalarca durup düşündüm: *“Ben başka bir karar alsaydım bugün nerede olurdum? Acaba yaşadığım hayat mı benim için doğru olan, yoksa kaybettiğimi sandığım ihtimaller mi?”*
Satırların arasında ilerlerken, aslında hepimizin içinde taşıdığı o görünmez “keşke”leri fark ettim. Hepimizin geride bıraktığı, seçmediği yollar, belki de hiç bilmediğimiz ihtimaller var. Kitap bunu öyle sade ve güçlü bir şekilde anlatıyor ki, bazı sayfalarda kendimi karakterin yerine koyarken buldum. Onun hissettiği kararsızlığı, pişmanlığı, özlemi ben de derinden hissettim.
Beni en çok etkileyen şey, hayatın aslında siyah ya da beyaz olmadığını fark ettirmesiydi. Kitaptaki iki yaşamdan hangisinin daha mutlu, hangisinin daha doğru olduğunu seçmek imkânsızdı. Çünkü her birinin içinde hem güzellikler vardı hem de yaralar. O an şunu anladım: belki de önemli olan “daha iyi” bir hayat bulmak değil, yaşadığımız hayatı sahiplenmek ve ona anlam katabilmek.
Okurken kalbimde hep şu duygu vardı: *“Belki de mutluluk, büyük kararların sonucunda değil, küçücük anların içinde gizlidir.”* Bir bakış, bir tesadüf, bir cesaret anı… İşte bunlar bütün hikâyeyi değiştirebiliyor.
Son sayfayı kapattığımda hem biraz hüzünlü hem de huzurlu hissettim. Hüzünlüydüm çünkü kitap bana kaçırdığım ihtimalleri düşündürdü; huzurluydum çünkü aslında şu an yaşadığım hayatın da kıymetini fark ettim. “İki Hayat Arasında” bana şunu öğretti: geçmişin ihtimallerinde kaybolmak yerine, bugün elimde olanı sevmeyi öğrenmek en büyük özgürlükmüş. Çok güzel bir kitaptı, mutlaka bir şans vermelisiniz. 
İki Hayat Arasında 
Jessica Shirvington
İki Hayat Arasında Jessica Shirvington