" Çünkü en beteridir kendisiyle savaşanların , kendine yenilmesi ... " diyor ve devam ediyor Can Dündar : " İnanmadan din adamı olarak kalamazsınız ; sevmeden aşık rolü oynayamaz , cesaretsiz savaşamazsınız ; beyninizde bir urla beyinlere deva kalbinizde kanayan bir yarayla kalplere şifa taşıyamazsınız . " diyerek umutsuzluğu güzelce tanımladıktan sonra acı reçeteyi önümüze koyuyor " Bu kuşatmayı yarmak için o " zaaf " larınızı yok etmek zorundasınızdır ; çoğu kez kendinizden vazgeçmek pahasına ... İnsan , kendine rağmen gider o zaman ... "