Balkondan bakıyorum yola. Az ötede olduğunu bildiğim kavşak kilometrelerce uzakta görünüyor. Başımı aşağıya çevirdiğimdeyse metrelerce altımda olan toprak sanki bir adım mesafede. Giriş katta falan otursam gömülü mü hissederdim kendimi diye düşünüyorum. Sonra yola çıkasım geliyor ama yol da kilometrelerce uzuyor. Yürüsem dönebilecek miyim kavşaktan? Neden hep ait olduğum yerden uzaktayım ya da kovuluyorum ki? Toprak niye bu denli yakın, yol neden böylesine uzun? Korkum yok yüksekten, karanlıktan, hareketsiz bir şekilde kapalı bir yerde bulunmaktan. Korkum başka bir şey seziyorum. Ama neden bulamıyorum? Neden yorulmuyorum kendimi yiyip bitireceğimi bilsem de düşünmekten? Ya her şey gerçeklikten kopuk yüzüyor kirli bir suda. Ya da ben gerçek değilim. Bilmemekten mi korkuyorum yoksa bildiklerimden mi?