Tenzile Demirtaş
@reader_rider
Şu anda okuduğu kitap
—Hiç değilse yiyecek bir lokma ekmek buluyorsunuz! diye mırıldandı Etienne.
—Haklısın, insan yiyecek bir lokma ekmek buldu mu haline şükredip yaşıyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yazar nasıl da çok yıllar önce yazılmış kitabında değişmeyen işçiye bakışı yüzlerini bile görmedikleri insanları sömüren soylu zengin sınıfı nasıl bu kadar yalın ve acı verici gerçek şekilde anlatabilmiş, hayretle okudum. Bugünün şartlarıyla kıyaslayıp düşündüm ezen taraf nerede olursa olsun acaba hep daha fazla nasıl söndürebilirim diye düşünüyor çalışanını. Acı verici derecede gerçek maalese. Ve başkaldırma düşüncesi işçilerin koyun olmadıklarını farkettiklerinde işverenlerin korkmaya farketmeye başlamaları. Şartlar eğer daha olgun olsaydı daha önceden önlen almaya başlasalardı grevin olumlu sonuçlanacağına en sonda fark etmeleri ve toprağa atılan bir tohum gibi şartların olgunlaştırmasını beklemeleri güzel anlatılmış. Yazar o kadar usta o kadar gerçekçiydi ki anlatımında okurken madene inip çalıştım, yoruldum, acıktım, yemek yemekten utandım, isyan ettim, emeğimi bu kadar ucuza kullanamazsınız dedim (hem gerçek hem mecaz anlamda), madende sıkıştım çaresiz kaldım umutlarım tükendi ama yine de vazgeçmedim. Germinal madencilerin hikayesiydi ana aynı zamanda üç kurula çalışan tüm özel sektör kölelerinin hikayesiydi, çünkü zaman değişse de insan aynı. İnsan yutan doymayan canavar insanları on yaşından atmış yaşına kadar yiyor bitiriyor tüketiyordu. Her doğan çocuk çalışmaya başlayana kadar aileye yük görünüyor her evlilik çağına gelmiş gençse ailede gelir olarak kayıp göründüğünden sevenlerin çok sonra evlenmelerine izin vardı(Çocukları olsa bile). Böyle bir zaman da varmış demekki. Bara gitmek ve cinsellikten başka aktiviteleri yoktu. O kadar çok sosyal mesaj vardı ki hepsini algılayabilmek sordu çünkü o dönemi anlayabilmek oldukça zor. Emile Zola ile bu kitapta tanıştım okumak ilerlemek zor olsa da (belki de yoğun zir dönemine geldiğinden bilmiyorum) iyiki okudum
Cansayla Arya’ nın yasak ama birbirlerini anladıkları aşklarına üzüldüm. Sanki kitabın sonunda kavuşacaklarmış hissiyle okudum, onların aşkı da oraya kadarmış demekki. Hayallerde kaldı… Ben kitabı genel olarak beğendim başta ilerlemekte zorlansam da ikinci bölümdeki detaylar bilgilendirmeleri beğendim. Bende de Dersim konusunda farkındalık oluşturdu bu sebeple araştırmak istedim. Zor hayatlar yaşanmış, bir kültürün kökü kurutulmak istenmiş, bu beni üzdü. Kendinden olmayana karşı olan bu öfke nedir, nedendir? Anlayamam.
Kitap yazarın da gerçek hayatından bölümler taşıyordu. Babasının subay olması o bölgelerde görev yapması, aynı kitaptaki gibi fotoğraflarının Toplayıcı gibi biri tarafından bulunup kendisine ulaştırılması ve o bulan kişinin de aynı şekilde “O muhteşem hayatınız” demesi, yazarın devrimci hareketlere katıldığı siyasal görüşü bu düşünceleri kitapta aydınlatması bence kitabı çok daha gerçekçi yapmış. Altını çizdiğim çok cümle, paragraf vardı. Kitap Diva’nın gerçek kimliğini bulma çabası, kabuslarındaki, rüyalarındaki gerçekliğe kavuşması ve bu sayede huzur bulması. Kızını bırakmış olmanın içten içe gelen suçluluk duygusuyla yüzleşmesi ve en sonunda birbirlerini kabul etmeleri. Hayatlar fotoğraflarda görüldüğü kadar mıdır?
Kitabın kapağındaki renkli fotoğrafın ardındaki siyah resmî çok sonradan fark ettim ve farkedince de çok ürktüm doğrusu. Bize gösterilen hatta gözümüzün içine sokulan olayların ardında kalan, farkedemediğimiz nice olaylar var göremediğimiz. İstemli ya da istemsiz göz ardı edilen, önemsenmeyen olaylar, acaba?
