E.
@realefdal
Kaybetmedim hiçbir zaman dürüstlüğümü, ama dürüstlükten çok kaybettim.
Şu anda okuduğu kitap
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Tolstoy’un kaleminden çıkan her satırda insanı durup düşündüren bir derinlik var. *İnsan Neyle Yaşar?* da tam olarak böyle bir kitap. Kısa ama etkili, sade ama sarsıcı. Bu kitapta verilen mesajlar, sadece bir öykünün içinde değil, hayata bakış açısının tam ortasında yer alıyor.
Okurken fark ettim ki insanın gerçekten neye ihtiyacı olduğunu, neyle yaşadığını unuttuğumuz zamanlar çok fazla. Sevgi, merhamet, vicdan ve inanç… Tolstoy bunu öyle yalın ama öyle dokunaklı bir dille anlatmış ki, sayfalar ilerledikçe kendinle yüzleşiyorsun.
Bana kalırsa bu kitap, kalbinin sesini duymak isteyen herkesin en az bir kez okuması gereken bir eser. Sadece bir hikâye değil, bir hatırlatma… Unuttuklarımızı, görmezden geldiklerimizi ve aslında kim olduğumuzu tekrar hatırlatan küçük ama etkili bir ayna.
Kitap boyunca yaşadığım duygu karmaşasını kelimelerle anlatmak zor. Emre Gül, bu kitapta sadece bir karakterin hikayesini değil, aslında çoğumuzun içinde bir yerlerde taşıdığı acıları, suskunlukları ve kabullenişleri anlatmış.
Sayfaları çevirirken zaman zaman içim daraldı, bazen satırlara sarılmak istedim. Bazı cümleler gerçekten vurucuydu, altını çizmeden geçemedim. Karakterlerin yaşadıkları, verdikleri mücadele, kendi iç savaşlarımızı da düşündürdü bana.
Bu kitap sadece bir gençlik hikayesi değil. Aile, dostluk, yalnızlık ve bazen de içinden çıkamadığımız karanlıklar üzerine yazılmış gerçek bir iç döküş. Ve Emre Gül bunu o kadar sade ama güçlü bir dille yazmış ki, etkilenmemek mümkün değil.
Güneşi söndürmek belki mümkün değil ama bazı acıların altını çizip yeniden yazmak mümkün. Bu kitap da bana bunu hatırlattı.
