Saçmalık, zaman kaybı.
Dinsizliği önceleyen özgürlük adı altında şeytana kul olmanın adı Alexis Zorba.
Canı ne isterse o an onu yapan ve sonrasını hiç hesap etmeyen bir insan tipi.
Kitap boyunca nerdeyse din kitaplarından daha fazla 'Tanrı' kelimesi geçiyor.
Fakat bu Tanrı ile barışık değil kavgalı olmaktan kaynaklı.
Zorba kitabın sonunda inançsızlığın onu getirip bıraktığı kuyuyu kendisi de farkediyor bence.
Bediüzzaman der ki;
“Ey sersem nefsim ve ey pür-heves arkadaşım! Acaba zannediyor musunuz ki, vazife-i hayatınız; yalnız terbiye-i medeniye ile güzelce muhafaza-i nefs etmek, ayıb olmasın, karın ve uçkurun hizmetine mi münhasırdır? Yahut zannediyor musunuz ki, hayatınızın makinesine yerleştirilen şu nazik letaif ve maneviyat ve şu hassas a'zâ ve aletler ve şu muntazam cevher ve cihazlar ve şu mütecessis havâs ve hissiyatın gaye-i yegânesi; şu hayat-ı fâniyede nefs-i rezilenin, hevesat-ı süfliyenin tatmini için kullanımına mı münhasırdır? Hâşâ ve kellâ!“
İşte kardeşim inançsızlığın ve başıboşluğun nasıl bir şey olduğunu merak ediyorsan Zorba'yı oku.
Sevgiler ve selamlar...