"Bir oteli yönetmekle, bir kurumu, geniş bir işletmeyi, bir ülkeyi yönetmek aynı şeydi aslında" .Bu cümleyi okurken Gemide filmi karakterleri canlandı gözümde. Zebercet tam da psikoanalitik kuram'ın ortasında, savunma mekanizmalarını film rulosu gibi arka arkaya dizen pasif, ezik, silik bir karakter. Biriyle karşılaştığında hangi cümleyle giriş yapacağını bilemeyecek kadar karasız, ağır derecede saplantılı yaşayan orjinal, bir o kadar da gereksiz kişilik.
Kitap, 100'üncü sayfaya kadar gayet akıcıydı. Sonrasında 7 sülalesinin karakter analiziyle adeta işkenceye dönüştü. Akmadı geri kalan sayfalar.
Kitabın kapağına bakarak karakterin sonunda başına nelerin geldiğini kestirmek zor değil.