Yaşam yolumuzun ortasında
karanlık bir ormanda buldum kendimi,
çünkü doğru yol yitmişti.
Ah, içimdeki korkuyu
tazeleyen, balta girmemiş o sarp, güçlü
ormanı anlatabilmek ne zor!
Öyle acı verdi ki, ölüm acısı sanki;
ama ben, orada bulduğum iyilikten söz edeceğim,
gördüğüm, başka şeyleri söyleyeceğim.
Oraya nasıl girdiğimi bilemeyeceğim,
öyle uykum gelmişti ki,
doğru yolu bırakıp gittiğimde.
Ama yüreğimin içine
korku salan vadinin bittiği
tepenin eteğine geldiğimde
yukarı çevirdim gözlerimi,
omuzlarını gördüm onun, herkese her yerde
yol gösteren gezegenin ışınları içinde.
O zaman biraz dindi,
o sıkıntılı gecede
yüreğimin gölüne çöken korku.
Dante Alighieriİlahi Komedya - Cehennem
Dağların sessizliğinde açan bir çiçek gibisin Ceylan.
Rüzgâr saçlarına türkü söyler, bulutlar gölgende dinlenir.
Yüksek yamaçlarda yürürken izlerin bahara dönüşür,
Gözlerin uzak vadilere düşen ilk güneş ışığı gibi.
ben az konuşan
çok yorulan
biriyim
şarabı helvayla
içmeyi severim
(...)
bir gün elbette
zeki müreni
seviceksiniz
(zeki müreni seviniz)
Arkadaş Zekai Özger'in
"Merhaba Canım" şiiri...