kitabın özellikle başındaki meltuplar insanı aşka inandıracak nitelikte tatlış ve iç ısıtıcı. tahmin edileceği üzere sonraki mektuplarda canım cicimler azalıyor, günlük hayatın konuşulmasını gerektirdiği şeylerden bahsediyor sabahattin ali. hatta aliyeye olan sevgisinin ağırlığı filize kaymış gibi görünüyor ama bir insana ömrü boyunca kim ilk tanıştığı zamanki gibi davranabilir ki? dayranabilse bile anlamı ne kadar kalır? filiz daha küçük bir çocuk olduğu için onunla da yeni tanışıyor sayılır babası.
kitabı tavsiye eder miyim?
kesinlikle, özellikle mektup türünü seviyorsanız %100.