“Kimsenin düşüncelerini söylemeye cesaret edemediği bir devir gelmişti.”
Charlie Chaplin bir röportajında şöyle der;
Küçük bir çocukken babamla bir sirk şovunu izlemeye gittik.
Bilet sırasında uzun bir kuyruk vardı ve önümüzde anne-baba ve 6 çocuktan oluşan bir aile vardı.
Fakirlik hallerinden belliydi, elbiseleri eski ama temizdi.
Çocuklar sirkten bahsederken çok mutlu görünüyordu.
Onların sırası gelince, babaları gişeye geçti ve bilet fiyatını sordu.
Gişe çalışanı ona bilet fiyatını söyleyince adam kekelemeye başladı ve dönüp karısının kulağına birşeyler fısıldadı.
Mahcubiyet yüzünden kolayca okunuyordu.
Birden babam cebinden 20 Dolar çıkardı ve yere attı.
Sonra da eğilip yerden aldı ve adamın omzuna dokunarak şöyle dedi;
“Paranız düştü beyefendi..”
Adam babama baktı ve gözleri dolarak “Teşekkür ederim efendim” dedi.
Onlar içeri girdikten sonra babam beni elimden çekti ve kuyruktan çıktı.
Çünkü babamın adama verdiği 20 Dolardan başka parası yoktu.
O günden beri babamla gurur duyuyorum ve o 2 dakika benim hayatımda izlediğim en güzel şovdu.
O gün izleyemediğim sirk şovundan eminim daha güzeldi."
Anlıyor musunuz, anlıyor musunuz sayın bayım, bir insanın artık gidebileceği hiçbir yerinin olmaması ne demektir anlıyor musunuz? Çünkü insanın gidebileceği hiç değilse bir yerin olması gerekmez mi ?
Sayfa 55
"-Biliyorum beyim sen de onlardansın emme.
+Onlar kim?
-Aha, Kemal Paşa'dan yana olanlar...
+İnsan Türk olur da, nasıl Kemal Paşa'dan yana olmaz?"
