bu gece gözlerinin göğünden
şiirime yıldız yağıyor
kâğıtların beyaz sessizliğinde
kıvılcım ekiyor pençelerim
sıtmalı divane şiirim maahçup
arzuların açtığı oyuktan
ateşlerin sonsuz alevi
yakıyor bedenimi yeniden
evet,sevmenin başlangıcıdır bu
gerçi belirsizdir yolun sonu
ama ben artım düşünmüyorum sonu
sevmektir güzel olan çünkü
karanlıktan sakınmak niye
gece elmas damlalarıyla doludur
geceden geriye kalansa
sarhoş eden leylak kokusudur
ah,bırak kaybolayım sende
benden iz sürerek bulamasın artık kimse izimi
yakıcı ruhun ve nemli ahın
şarkımın gövdesinde essin dursun
ah bırak bu açık pencereden
rüyaların ipekleri üzerinde uyuyarak
ışıltılı bir kanatla uçayım
dünyanın hisarlarından geçeyim
İnsan yok olurmuş.Olabilir.Ama dayanarak yok olalım.Ve eğer yazgımız hiçlikse bile,bunu haklı bir yazgıymış ve kendimiz haketmişiz gibi göstermekten kaçınalım.
Bugün de bu dünyanın yüce bir anlamı olmadığına inanıyorum.Ama dünyada bir şeyin,insanın anlamının olduğu biliyorum.Çünkü,kendisine bir anlam arayan tek varlık insandır.Bu dünyada hiç değilse insan gerçeği var ve bizim görevimiz,insana,yazgısına karşı savaşında yardımcı olmaktır.