Feyza
@rihemm
bu dünyadan ben geçtim ömür hanım, içimde umudun kırk kilitli sandığı..
Yeni Dünya, toplumsal gerçekçilik çizgisinde yazılmış bir hikaye kitabı olarak, bireyin değil toplumun gölgesinde kalan hayatlara odaklanır. Sabahattin Ali, görünmeyenleri görünür kılmayı seçer: yoksullar, dışlananlar, yalnız bırakılanlar ve sistemin içinde sesi duyulmayanlar.
Kitap boyunca ortak bir duygu hâkimdir: çaresizlik ve sınıfsal sıkışmışlık. Karakterler çoğu zaman kendi iradeleriyle değil, içinde bulundukları sosyal düzenin sınırlarıyla hareket ederler. Bu yönüyle eser, sadece bireysel dramları değil, yapısal bir adaletsizliği de görünür kılar.
Ancak kitap içinde özellikle Ayran, anlatının duygusal yoğunluğunu en üst noktaya taşıyan metinlerden biridir. Bu hikâyede yalnızlık, korku ve çaresizlik bireysel bir deneyim olmaktan çıkar; evrensel bir insani kırılganlığa dönüşür. Okur, karakterin yaşadığını “izlemekten” çok “içine düşer”.
Bu nedenle hikâye, yalnızca toplumsal bir eleştiri değil, aynı zamanda etik bir sorgulama alanı açar: “Kim görmezden geliyor?”, “Kim yardım edebilirken etmiyor?” soruları metnin arka planında sürekli varlığını hissettirir.
Sabahattin Ali’nin dili yalın görünür ama duygusal etkisi yoğun ve kalıcıdır. Bu yalınlık, anlatılan acıyı daha da çıplak hale getirir. Okur için bu da kolay bir deneyim değildir; çünkü metin, mesafeyi ortadan kaldırır.
Sonuç olarak Yeni Dünya, yalnızca hikâyeler toplamı değil; toplumun görünmeyen yüzüne tutulmuş bir aynadır.
Reklam
Uzun zamandır kapağını açtığım anda içine çekildiğim bir kitap olmamıştı. Doğu ile Batı’nın tasvirleri, musiki üzerinden kurulan anlatım ve olay örgüsü; hepsi birbirine ustalıkla bağlanmış, zarif bir ahenk içinde ilerliyor. Özellikle bazı betimlemeler var ki, insanı bulunduğu yerden alıp bambaşka bir atmosfere taşıyor.
Peregrini karakteri ise benim için ayrı bir yerde duruyor. Onun düşüncelerine tanıklık etmek, insanları gözlemleyişini ve en küçük yüz ifadesindeki değişimi bile nasıl anlamlandırdığını okumak gerçekten etkileyiciydi.
Ne diyebilirim ki… Halide Edip Adıvar’ın kalemi yine hayran bıraktı.
Yavaş yavaş ve sindire sindire tekrar okudum. Benim gibi iyi taraf ben olayım, yardım istemeyeyim, olsun hallederim gibi cümleler kuran biriyseniz ve nazik olma çabanız “Olsun ya Feyza bir şey demez kabul eder” davranışları ile sonuçlanıyorsa, başkalarına yapamayacakları şeyleri size kolaylıkla yapabiliyorlarsa evet bu kitabı alın ve başucunuza koyun. Kendime bunu nasıl yapmışım cümleleri ile okudum. Başladığımla bitirdiğim umarım artık aynı kişi değildir. Ben kitabı açık ve anlaşılır buldum. Bu konuda zorlanan herkese yardımcı olur umarım.
Aslında Veronika epeydir kendi hayatımda eksikliğini hissettiğim şeyi bana hatırlattı. Ve iyi ki okumuşum çünkü çok uzun zamandır hissettiğim o duyguları kendi içimde anlamlandırmamı sağladı. Her kitabın bir zamanı olduğunu savunurum hep ve bu dönemde okumuş olmam..bu kadar denk gelmesi.. bilemiyorum benim için çok çok ayrı oldu.
Bir çocuğa bunda üzülecek bir şey yok demek dahi duygusal istismara girerken, bize poz vermek zorunda bıraktığımız, yemeğini bitirmesi için zorladığımız ve zorla yanımızda durması gerektiği söylediğimiz bu çocuklara biz neler yapmışız öyle. Bunca istismarın etkilerini dahi düşünemiyorum kendi yapmadığı bir davranışın suçluluğunu bile onlara yüklerken. Kitap bazı gerçekleri görmek adına çok güzel yazılmış. Ve evet kesinlikle katılıyorum Bütün Çocuklar İyidir, onların ihtiyaçlarını bu kadar görmezden gelen bizlere rağmen.
Reklam