Montaigne
@rockn_roll___
-
bağzı kötülüklerin müsebbibi.
-
Bir kere baş göstermiş, yani değiştirilmesi artık mümkün olmayan bir olayda insan, “başka türlü olabilirdi” diye düşünme hakkını bile kendine tanımamalı; hele bu olay nasıl önlenebilirdi diye hiç düşünmemeli. Çünkü tam da bu düşünce, acıyı katlanılmaz bir boyuta çıkaran şeydir.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsanın özü şundan oluşmaktadır: İnsan istemesi çabalayıp sonra da tatmin olur ve yeniden çabalar ve bu böyle devam eder durur. Gerçekten de insanın mutluluğu ve iyi oluşu, sadece arzudan tatmine ve tatminden de yeni bir arzuya hızlı geçişlerden oluşur. Zira tatminin yokluğu ızdırap ve yeni bir arzu için boş özlem ise rehavet veya can sıkıntısıdır.
Fakat tıpkı acı bir ilaç gibi olan şu idrake gözlerimizi çoğunlukla kaptırız: Izdırap hayat için aslidir, dolayısıyla ızdırap bize dışarıdan akmaz ve herkes ızdırabın alt edilemez bir kaynağını kendi içinde taşır. Bunun yerine bizler, bizi asla bırakmayacak acı için bahane olarak daima dışsal ve belirli bir sebep ararız. Bu tıpkı özgür bir insanın bir efendiye sahip olmak için put yapmasına benzemektedir. Bizler yorulmak bilmeden arzudan arzuya çabalarız ve her erişilen tatmin, ne kadar çok şey vadederse etsin, bizi tatmin etmeyip çoğu zaman utanç verici bir hata olarak hızla kendini gösterir; buna rağmen bizler Danaidlerin kovası* ile su çektiğimizi hâlâ görmez ve yeni arzulara doğru koştururuz.
*[Yunan mitolojisinde sonsuza dek delik kovalarla dibi olmayan bir kuyuyu doldurmaya çalışan kız kardeşler.]
İntihar eden kişi yaşamı istemektedir ve yaşamın kendisine sunmuş olduğu koşullardan memnun değildir.
“Tüm zorlu ahlâki soruları aklın ışığına göre değil, vicdanın emrettiği şekilde çözmeyi yeğliyorum”