Bir vadeden sonra aileyle yasamak, dünyanın en anlayışlı insanlar olsalar bile kötü geliyor. Tuhaf bir başarısızlık hissi. Yerimi bulamadım, kendi ayaklarımın üstünde duramadım demek gibi.
İnsan her şeyi unutuyor. Daha önce kimsenin ölümünü görmemiş, canının bazı parçalarını gömmemiş gibi yaşayıp gidiyor. Sonra bir şey oluyor. Sonra işte illa bir şey oluyor.