Bazen bazı hatalar insanı bir doğruya, bir yön değişikliğine ya da bir aydınlanmaya götürüyor. Orada olması, yeni bir hayata başlaması kendisi için doğru olan değil mi?
Kafam karmakarışık ve içimde kaynayıp duran bir şey var.
Gürültülü kapıların önünden geçip karanlığa doğru yürüyorum.
Bütün yaşamımı böyle yürümüş olduğum halde şimdi bedel olarak taşınmaz bir ağırlık ve yoğunluk yüklenmiş gibiyim.
Mevsimler, günler birer birer, sessizce geçip gidiyor.
Ya ben? Ben daha ne zamana kadar canına kıydığım kadını özleyeceğim?…