özcan gündüz
@rousseau
özgürlüğüne düşkün,olayların geneline gerçekci bakan,bazen melankolık takılsam da neseli olmayı seven,kindar olmayan ama yapılanı unutmayan,yanlıs yapana 2. sans vermeyen kendi halinde birisiyim.
en etkılendıgım hıkaye bır babanın oglu ıcın yaptıklarıdır.gerektıgınde utanmadan onu okutmak ıcın cop toplamasıdır.işin kotu tarafı o kadar okuttuktan nıce cıleye gogus gerdıkten sonra kaybedıyor oglunu.once eşini kaybetmesi ardından da oglunu kaybetmesı bogazını dugumlendırıyor ınsanın okurken.
Reklam
hayata müzikle sarılmayı anlatan ıcten bır kıtap.ne kadar zorlukla karsılasılırsa karsılasılsın bır kadın ve kemanı alt etmeyı basarıyor guclukleri.
bu kitapta yazar melankolinin deyim yerindeyse dibine vurmuş.o kadar kapılıyor kı ınsan kitap bitmeden melankoliyi yasar hale gelıyorsunuz.ayrıca efsane karakter selim ve olric kitabın sonuna dek bırakmıyor.
sistemin insanları nasıl robotlaştırdıgını ve köleleştirdigini muhtesem anlatan yapıttır bence.farklı olsan bile enınde sonunda sistemin kölesi olacagından kaçısın olmadıgını da en guzel şekilde kanıtlamıs yazar.
okumayı bana sevdiren kitaplardan biridir diyebilirim.bir annenin oğluna olan güveni,sefkati,sevgisi insanı derinden etkiliyor ve cocugun azimi mukemmelin ötesinde.
