Artık yolda gördüğü her bebek arabasına yaklaşıyordu. Semtindeki bebek sahibi insanlar kadın onlara yaklaşınca hiçbir tepki vermiyordu, onu görmüyor gibiydiler. Ben de o kadını ilk başta dilenci sanmıştım, tiksinerek bakmıştım. İlk defa birisinin onunla göz teması kurduğunu hissettiriyordu şaşkın bakışıyla. Vaziyetin aslını fark ettiğimde ise kendimden utandım, eve doğru koşmaya başladım. Gözlerimden inen yaşları zihnimin zehirli akıntısı gibi hissettim, yüzümü kızarttılar. Eve vardığımda odama geçtim hemen, kendimle yüzleşecek bolca sessiz vaktim vardı. Saatler geçmiş, kendime her türden suçlu damgayı vurmuştum. Sahi, neden bu kadını yalnız ben fark etmiştim? Bebeği ile beraber aklını da yitiren miydi bu kadın yoksa ben miydim? Neyin doğru olduğunu kavrayamıyorum.