Binbir heyecanla alıp okuduğum o güzel kitap..
Bitti…
Yavaş yavaş, sindire sindire okudum. Gül’ümün çevresinde uçan bir bülbül de benmişim gibi, kitabı yaşamayı seçtim. Okurken kâh güldüm, kâh ağladım hem sevinçten, hem de elemden. Gül’ümü anlamaya çalıştım, yaşadığı dönemi, çektiği sıkıntıları… Keşke ben de o dönemde doğsaydım dedim içimden. Keşke ben de o dönemde doğsaydım da, ordusunda bir nefer de ben olsaydım, gözyaşını silen biri de ben olsaydım, ona omuz veren biri de ben olsaydım, nur cemâlini gören biri de ben olsaydım, ayağının tozu olsaydım… Bu kitap içimdeki yangını harladı, hasretim kat kat arttı…
O mutlu olduğunda ben de güldüm, o üzüldüğünde aktı gözümden yaşlar sicim gibi.. O’nu üzenlere karşı daha da öfkelendim , O’na dost olanlara karşı daha da arttı muhabbetim. Kitabın sayfaları sonlara doğru aktıkça okumaya korkar oldum. Her satırda kalbim daha da mahzun oldu. Her satırda yalnızlığım arttı, hüznüm arttı… Özledim seni Ya Rasûlallah. Lûtfet ki hasretim vuslat olsun…
•3 Şevval 1147