Rba
@rrbaa
Bazı anılar, sizi siz yapan anlara dönüştüğü zaman kendinizden kurtulmadan onlardan kurtulmak pek mümkün olmuyordu. Atamıyordunuz, unutamıyordunuz, silemiyordunuz. Zorla unutsanız bile bir şekilde hayatın bir yerinde patlak veriyordu. Kaçmak imkânsızdı. Çünkü sizin özünüz bu anılardı.
Sayfa 354
Ansel büyürken ruhuna açılan yaraları fiziksel olanlarla kapatmaya başlayacağını bilmiyordu.
𝐀𝐜ı𝐲ı, 𝐭𝐞𝐝𝐚𝐯𝐢 𝐞𝐝𝐞𝐛𝐢𝐥𝐞𝐜𝐞𝐠̆𝐢 𝐛𝐚𝐬̧𝐤𝐚 𝐛𝐢𝐫 𝐚𝐜ı𝐲𝐥𝐚 𝐢𝐲𝐢𝐥𝐞𝐬̧𝐭𝐢𝐫𝐢𝐲𝐨𝐫𝐝𝐮.
Sayfa 190
Baba; bir kelime, iki hece, dört harf. Tüm hayallerimin, umutlarımın suratıma çarpıldığı kapı. Ruhumu, bedenimi kamçılayan yaralarımın sahibi. Sahi, baba neydi? Kimdi? Nasıl bir şeydi? Babayı sevmek, babayı özlemek, babaya gülmek, babayla konuşmak neydi?
Unutmayı ceza gördüler, unutmak lütuftu;
en çok hatırlamak istediğin insan,
seni göğüs kafesi mezarlığında unuttu.
