ian.
@rubyellla
medical student
72 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
SPOİLER İÇEREBİLİR
Gregor Samsa’nın bir sabah uyanınca ‘böceğe dönüşmesi’, elden ayaktan düştüğü ve para kaynağı olarak görülmediği için ailesi tarafından itilip kakılması ve daha bir sürü şey.
Babaya mektup kitabından sonra okuduğum için taşlar yerine oturdu, şöyle ki, yazar, Gregor karakterini kendisine, Gregor’un babasını ise kendi babası Hermann Kafka’ya benzeterek yazdığı açıkça belli oluyor. Franz Kafka, babasıyla arasındaki ilişkiyi böyle tasvir etmek istemiş anlaşılan.
Reklam
Şu aşk denen şey ne muhteşem bir çocukluk!Edebiyat & Roman
İlk başta yazarı Monte Cristo Kontu kitabının yazarıyla aynı sanmıştım, daha sonra yazarın Dumas’ın gayri meşru oğlu olduğunu öğrendim. Alexandre Dumas, Kamelyalı Kadın’ı aşık olduğu ve devrin güzeli olan Marie Duplessis’i düşünerek yazmıştır.
Okuduğum en muhteşem aşk hikayelerinden birisiydi. Kitap soylu ama zengin olmayan Armand ile hayat kadını olan Marguerite arasındaki aşkı anlatıyor. Marguerite karakterinin ağzından yazar, aşkın tam olarak böyle bir şey olduğunu biz okuyuculara iletmeye çalışmış.
Hikayenin daha başlarında Armand’a her ne kadar üzülsem de sonlarına yakın bir o kadar nefret ettim. Hiçbir şeyi araştırmadan, olayın aslını bilmeden yaptığı şeyler beni bir hayli üzdü. En son gönderdiği 500 frank ile Armand karakterinden tam anlamıyla nefret ettim.
Aksine Marguarite’i hikayenin başlarında pek sevmiyorken hikayenin sonlarına yakın sevmeye başladım. Birçok aşk hikayesinde olduğu gibi bu hikayede de en çok seven taraf bir kadındı.
Muhakkak okunması gereken aşk hikayelerinden biri olduğunu düşünüyorum. Bir kadın eğer gerçekten seviyorsa, kendinden vazgeçer, ama aşkından asla vazgeçmez. :(
BÜTÜN HAYVANLAR EŞİTTİR. AMA BAZI HAYVANLAR ÖBÜRLERİNDEN DAHA EŞİTTİR.Edebiyat & Roman
George Orwell’in bir solukta okuyup bitirilecek kitabı. 1984 kitabını okumuş birisi olarak bu kitabının da bir şaheser niteliğinde olduğunu düşünerek başladım ve hislerim beni yanıltmadı. Sadece tek üzüldüğüm nokta daha önce bu kitabı okumamış olmam.
Hayvan çiftliği kötü bir peri masalıdır. Yazar kitapta Stalin’i ve Sovyetleri eleştiriyor. Kitap kapağındaki domuz Napoleon, Stalin’in ta kendisidir.
Hayvanların birlik olup çiftlik sahibi John’u kovmalarının ardından Napoleon’un tüm yetkileri ele geçirmesi günümüzde de karşılaştığımız şeylerden birisi. Başta Napoleon olmakla diğer domuzların da 7 kuralı değiştirmeleri, giderek nefret ettikleri varlıklar olan insanlara dönüşmeleri çok güzel işlenmiş.
Kitabın dilinin anlaşılır ve akıcı olmasından dolayı hikayenin başından sonuna kadar büyük heyecanla okudum. Sonunun yarım kaldığını düşünüyorum, belki de yazarın tüm hikayelerini bitirme şekli böyledir. Böyle sonlar buruk bir his bırakıyor insanda.
Tutku istisnai bir duygudur, kıskançlık ise dünyadaki en istisnai tutkudur.Edebiyat & Roman
Kitap 5 ayrı hikayeden oluşuyor ve yazar her hikayede farklı mesajlar veriyor:
Beyaz geceler - Başka birisine takıntılı aşık olan Nastenka ile tanışan Hayalperest’in zamanla ona olan aşkından bahseder.
Başkasının karısı - Kıskançlığın bir insana neler yaptırdığını görüyoruz. Aldatıldığını düşünen koca bir daireye girer ve karısının orada olduğunu düşünürken işler istediği gibi gitmez. Ama bana soracak olursanız, karısının gerçekten de onu aldattığını düşünüyorum xD
Haysiyetli Hırsız - Kendisine evini açan birisinden pahalı ve değerli bir eşyayı çalan hırsızın pişmanlığını anlatıyor. Dostoyevski, her ne kadar hırsız da olsa ona da üzülmemiz gerektiğini biz okuyuculara iletmeye çalışmış.
Yufka yürekli - Hayatının en mutlu zaman diliminde patronunun verdiği işi zamanında bitiremeyen Vasya ve ona her daim destek olmaya çalışan en yakın arkadaşı Arkadiy’in başına gelen olayları aktarmaktadır. Dostoyevski bu hikayede arkadaşlığın nasıl sarsılmaz bir bağ olduğu konusunu mükemmel işlemiş.
Noel ağacı ve düğün hikayesi ise bana göre pek fazla anlamı olmayan ve pedofili sahneler içeren bir hikayeydi. Tek sevmediğim hikaye bu oldu.
Birçok okuyucu en çok Beyaz geceler hikayesini beğense de ben Yufka yürekli hikayesini daha çok beğendim :)
Franz Kafka’nın babası Hermann Kafka’ya 1919’da yazdığı bu mektup, alıcısına hiçbir zaman ulaşamadı.
Bir erkek çocuğunun rol model aldığı babası tarafından psikolojik şiddet görmenin onun için nelere sebebiyet verdiğini görüyoruz mektupta. Kafka her ne kadar kendisini de babasını da günahlandırmadığını söylese de içten içe kendisini de babasını da günahlandırıyordu. Babasının onca yaptığı şeye rağmen bence günahın çoğunu kendisinde görüyordu. Onun istediği tek şey babası tarafından onaylanmaktı sadece :(
Hermann Kafka oğlunun karnını doyurduğunda babalık vazifesini yerine getirdiğini sanan birisiydi. Dedikleri ‘ben çocukken çok çalıştım ama sen yan gelip yatıyorsun’ imajı verdi. Kendisinin çektiği acıları söylemese bile oğlunun da çekmesini isteyen bir ‘baba’ydı. Ne yazık ki günümüzde de Hermann Kafka gibi babalarla karşılaşmak pek zor değil.
Reklam