ian.
@rubyellla
medical student
72 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sevmek cesaret ister ve karşılık beklemez.Başka yolu yok.
SPOİLER İÇERİYOR
Çağdaş edebiyat her ne kadar bana hitap etmese de bu kitabı bir hayli beğendim. Bu kitap okunacaksa eğer Adelaide’in düşünceleri ve içsel dünyası için okunmalı. Baştan söylemek gerekirse bu hikaye toksik bir ilişkiyi, bu ilişkinin masum tarafı nasıl yaraladığını anlatıyor.
Adelaide daha ergenlik zamanlarında toksik ilişki yaşaması üzerine erkeklere güvenemiyor, onlarla yakınlık kursa bile hiç birisiyle ilişkisini devam ettiremiyor. Ta ki Rory Hughes ile tanışana kadar. İlk önce Rory’nin yakışıklı yüzüne, daha sonra da ona olan ‘ilgisine’ aşık oluyor ama bu ilginin gelip geçici olduğunu yıllar sonra öğrenecek.
Rory tam da toksik diyebileceğimiz bir insan. Yalnız kalmak istemiyor, yalnızlıktan korkuyor. Ve bu boşluğu -sevdiği olsun olmasın- birisiyle doldurma peşinde. Adelaide ile birlikte olduktan sonra yeri geliyor günler sonra mesajlarına bakıyor, yeri geliyor mesajlarına görüldü atıyor vs. Rory aynı zamanda hayatının aşkı dediği, yıllarca birlikte olduğu Nathalie ile aynı evde yaşamak istemediği için ondan ayrılan birisi.
Ve o gün geliyor, Rory’nin eski sevgilisi Nathalie kazada hayatını kaybediyor ve ondan sonra asıl olaylar başlıyor. Rory bunalıma giriyor ve Adelaide’den her türlü desteği görüyor. Ve zamanla onu değiştirmeye, Nathalie gibi olmasını istiyor. İlişkinin her şeyini Adelaide sırtlanmış vaziyette. Kendisi de psikolojik olarak çöküyor. Bu sahneleri okurken bir hayli tetiklenmiştim.
Yaşanan onca saçmalıktan sonra sonunda Adelaide bu ilişkinin doğru olmadığını anlıyor ve Rory’den ayrılıyor. Rory sadece yalnız kaldığı için üzülmeye başlıyor, Adelaide’i kaybettiği için değil.
Sonunun mutlu biteceğine hikayenin başlarında nedense inanmasam da garip bir şekilde beni şaşırttı. Adelaide hayatının gerçek aşkın buluyor, onunla evlenecek ve
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Aşk bir kalıptır,benim kalıbım ise artık çürümek üzereEdebiyat
Hikaye aslında sadece baba ile oğul arasında geçen bir tartışmayı değil, eski nesil ile yeni nesil arasındaki farklı bakış açılarını gösteriyor. Bazen düşünce farkları o kadar büyük oluyor ki aynı ailede bile insanlar birbirini anlayamaz hale geliyor.
Birçok kişi bu kitabı Bazarov karakteri sayesinde seviyor ve tanıyor. Ama ben nedense Bazarov’u fazla egoist, etik kuralları bilmeyen, yersiz özgüvenli ve duyguları küçümseyen biri olarak buluyorum. Hikayenin sonlarına yakın onun da içinde insani zaafların olduğunu yazar bize gösterse de yine de bu beni ikna edemedi. Ama her ne kadar sevmesem de yaşadığı bazı şeylere üzülmeden edemedim.
Yazım dili bakımından okuduğum en değişik kitaplardan birisiydi. Belki de bu Camus’nün yazdığı ilk roman olmasından kaynaklanıyor. Cümleleri çok kısa ve net olmasına rağmen hikayesini bir hayli beğenmiştim.
Romanın başkahramanı Meursault’un hikayenin başından itibaren gösterdiği kayıtsızlığı, olaylara karşı tepkisizliği ve duygularını bastırma biçimi rahatsız edici gelse de, kitabın ilerleyen bölümlerinde bu duruşun ardındaki felsefi sorgulamayı anlamlı buldum.
Meursault’un annesinin ölümü karşısındaki tepkisizliği, toplumsal normlara uymayı reddedişi, hayatın anlamı, ölüm ve özgürlük gibi konular okuyan herkesi düşündürmüştür. Dili sade ama anlatımı oldukça derin bir hikaye. Özellikle son bölümlerdeki içsel sorgulamalar beni çok etkiledi.
Dazai’nin okuduğum ilk ve en popüler olan kitabıydı. Geçen yıl okudum, ama şimdi inceleme girmek istedim nedense. İnsanı reading slump’a sokabilecek bir kitap olduğunu da söylemek istiyorum en başta. Çünkü yazarın kaleminden mi yoksa yazdığı şeylerden mi bilmiyorum, çok sıkıldım. Öyle sıradan sıkılmak da değil, içim daraldı. Üzücü kitaplar okumayı seven biri gibi söylüyorum bunları.
Kitaba gelecek olursak da Oba Yozo adındaki karakterin hayatını okuyoruz. Yazar kendi hayatını kurguladığı karakteriyle bütünleştirmiş. Her şeyi fazla düşünen, sağlıklı düşünceleri olmayan bir karakterdi. Bazı durumlarda hiçbir şey yapmayıp sadece izlemesi beni çok sinirlendirdi. Yine de kitaba bir şans verilmesi gerektiğini düşünüyorum. Hikayeyi beğenmek ya da beğenmemek kişiye mahsus bir şey olduğu için bir kitabı sadece okuduktan sonra değerlendirilmesini öneriyorum. Çünkü herkesin beğendiği ama benim hiç beğenmediğim, herkesin sevmediği ama benim fazlasıyla sevdiğim pek çok kitap var..
…Böylece yavaş yavaş yüreği ölmeye başladı.
Yine Stefan Zweig yine beklenmeyen olayların olduğu hikayesi…
Ömrü boyunca ailesi, karısı ve kızı için çalışıp onlara iyi bir hayat sunmak isteyen, yaşlandığında ise onlar tarafından ciddiye alınmayan yaşlı bir adamın başından geçenleri anlatıyor kitap. Karısı artık ona saygı duymuyor, ona inanmıyor ve herkesin içinde onu rezil ediyor. Kitabın sonu da yazarın diğer kitapları gibi bitiyor desem doğru olur, daha hikayenin başlarındayken bunu hissedebiliyorsunuz.
Cümleler ve betimlemeler öyle güzel ve dokunaklı yazılmış ki bir insan üzülmeden okuyamaz. Zweig kalemini seven herkesin okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.