Kendi Talihinizi Sevin: Özsevgi
İnsan çoğu zaman kendini, başına gelenlerin toplamı zanneder. Ailesiyle, çocukluğuyla, kırgınlıklarıyla, başarısızlıklarıyla, yarım kalan hayalleriyle ve içine gömdüğü cümlelerle kendini tarif etmeye çalışır. Oysa insan yalnızca başına gelenlerden ibaret değildir; onlara verdiği anlamdan, onlara rağmen kurduğu iç dünyadan ve kendi kaderiyle kurduğu ilişkiden de ibarettir.
Kendi talihini sevmek, başına gelen her şeyi güzel bulmak değildir. Acıyı kutsamak, haksızlığı normalleştirmek, yarayı inkâr etmek hiç değildir. Kendi talihini sevmek; insanın geçmişine, kaderine ve varoluşuna düşman olmaktan vazgeçmesidir. “Keşke böyle olmasaydı” cümlesinin insan ruhunda açtığı sonsuz boşluğu fark edip, bir gün usulca “Bütün bunlara rağmen ben buradayım” diyebilmesidir.
Bu düşünce, Friedrich Nietzsche’nin meşhur “Amor Fati” yani “kaderini sev” kavramını hatırlatır. Amor Fati, insanın yalnızca yaşadığı hayatı kabullenmesi değil; o hayatın bütün zorunluluklarını, kırılmalarını, rastlantılarını ve yaralarını da kendi varoluşunun bir parçası olarak görmesidir. Stoacı filozofların kader karşısındaki sükûneti de burada anlam kazanır. Epiktetos’un insanın kontrolünde olanla olmayanı ayıran bilgeliği, Marcus Aurelius’un hayatın akışına direnmeden erdemli kalma çabası, aslında aynı noktaya işaret eder: İnsan her şeyi seçemez; fakat yaşadıkları karşısında nasıl bir ruh inşa edeceğini seçebilir.
Bu noktada “Memento Mori”, yani ölümü hatırlama düşüncesi de özsevgiyle derinden ilişkilidir. Çünkü ölümlü olduğunu bilen insan, kendi hayatını sürekli erteleyemez. Kendine düşmanlık ederek, geçmişle kavga ederek, başkalarının sevgisini inkâr ederek ve kendi ruhunu sürekli cezalandırarak geçirilecek kadar uzun bir ömür yoktur. Ölümün hatırlanması karamsarlık değil; hayatı daha sahici, daha adil ve daha
Bana onca iğrenç şeyi söyleyip tek kelime bile yazmayıp fake hasabındakilere iş atsın. Terbiyesiz ahlaksız ruh hastası.
Ne büyük konfor, okuma listenin zihninde her an hazır olması. Ruh haline uygun yazarlarla hızlıca bağ kurabilmek. Ben kitapların dünyasında var kalabildiğim için, varım.
Ne arş kadar geniştik, ne arz kadar derin
Ama yinede sığamadık kevn-u mekana ...
Âr etmedik isyan ederken
Levhi mahfuz'da yazılana
Şimdi ne söz, ne sûküt kâr ediyor
Ruh-u revana ...
Beden ruhun kimliğidir.1000Kitap
Beden dünyaya gelişimizin kanıtıdır, ruh ise neden geldiğimizin cevabı. İnsan bedenini miras alabilir ama ruhunu kendisi inşa eder. Güçlü bir beden hayranlık uyandırabilir; fakat güçlü bir ruh, insanların hafızasında iz bırakır. Çünkü beden gözlere hitap eder, ruh ise akla ve kalbe. Bu yüzden insanın gerçek kimliği teninde değil, ruhunun derinliklerinde saklıdır.