Sözün Hesabı
Puan vermedi
Bu eseri dinlerken en çok şunu düşündüm; insan bazen dilinin ne kadar başıboş kaldığını fark etmiyor. Gün içinde söylenen onca gereksiz söz, yapılan yorumlar, farkında olmadan kalp kıran cümleler… Dinledikçe kendi payıma çok şey gördüm. Bazen susmanın konuşmaktan daha kıymetli olduğunu, her doğru bildiğini söylemenin de hikmet olmadığını yeniden hatırlattı bana. Ruhuma dokunan, insanı kendisiyle baş başa bırakan çok kıymetli bir eserdi.
Bazı Yolculuklar Hiç Bitmese
Bazı kitaplar vardır; kapağını kapattığınızda sadece bir kitabı bitirmiş olmazsınız, derin izler bırakan bir yolculuk yapmış gibi hissedersiniz. Bu kitap benim için tam olarak böyle, bitmesini hiç istemediğim nadide bir yolculuk oldu.
Kitabın adındaki "uzun yol" ifadesi, ilk bakışta coğrafi bir mesafeyi çağrıştırsa da sayfalar ilerledikçe anlıyorsunuz ki bu yolculuk aslında insanın kendi iç yolculuğu ve anlam arayışı... Yazar, motoruyla çıktığı yolculukta fiziksel bir rota çizerken, aynı zamanda okuru kendi iç dünyasında, kendini arama ve bulma seferine çıkarıyor. Çocukken hayal edilen o coğrafi yolculuklar ile olgunluk çağında çıkılan yolculukların arasındaki derin fark, insanın anlam arayışının durulduğu, olgunlaştığı o muazzam limanda –yani İstanbul’da– dinginliğe kavuşuyor.
Okuma süreci boyunca kendimi sadece içsel bir hesaplaşmanın içinde bulmadım; aynı zamanda muazzam bir edebiyat sofrasında gibi hissettim. Batı ve Doğu edebiyatının zihnimize bıraktığı izleri sayfa sayfa solumak adeta bir "Yıldızlar Geçidi"ni izlemek gibiydi. Doğu’nun kalbinden süzülen beyitler, Batı’nın düşünce dünyasından yükselen sesler o kadar zarif bir şekilde harmanlanmış ki hayata dair ne varsa adeta bu kitapta can bulmuş. Kalbime dokunan o güzel mısraların eşliğinde, kitabı çok kısa bir sürede, adeta bir solukta bitirdim.
Beni derinden etkileyen ve kitabın emeline ulaştığının kanıtı olan kısım ise şüphesiz son dokunuştu. Yazarın finalde yer verdiği Yunus Emre’nin o malum sözü ruhuma işledi: "Bu cihan cehennemini sekiz uçmağ ede bir söz"
Eğer bir kitap, sizi bu dünyanın bitmek bilmeyen telaşlarından, günlük hayatın keşmekeşinden ve sıkıntılarından çekip alabiliyorsa; zihinsel ve ruhsal olarak sizi içsel bir cennet yolculuğuna çıkarabiliyorsa, işte o kitap gayesine ve emeline tam
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
𓋹 Karanlığın Ortasındaki Işıltı, Geçmişin İntikamı: Çalınan Kraliçe
Bazı kitaplar sadece bir hikaye anlatmaz; bizi zamanın pencerelerinden geçirip, üzeri örtülmüş sırların tam ortasına bırakır. Fiona Davis, Çalınan Kraliçe ile tam olarak bunu yapıyor. New York’un göz alıcı, modern ışıltısıyla Antik Mısır’ın gölgeli, kadim dünyasını muazzam bir edebi köprüyle birbirine bağlıyor.Mısır Sanat Müzesi’nin o görkemli gala gecesinde, kalabalığın hayran bakışları altında kaybolan bir eserle başlıyor her şey. Fakat sayfalar ilerledikçe anlıyoruz ki bu sıradan bir sanat hırsızlığı değil; yüzyıllar öncesinden bugüne yankılanan yarım kalmış bir intikamın, unutturulmak istenen bir kadim kraliçenin yeniden uyanışı... Hikaye, 1936’nın güneşin kavurduğu Krallar Vadisi ile 1978’in New York’u arasında mistik bir mekik dokuyor.
Romanın en büyüleyici yanı, bu mistik ve puslu atmosferin tam kalbinde, kendi varoluş mücadelelerini veren iki güçlü kadının inşa edilmiş olması. Karşımızda kusursuz kahramanlar yok; geçmişin yaralarıyla, kayıplarla ve güvensizliklerle yoğrulmuş, ancak her şeye rağmen o çöl rüzgarlarının ortasında ayağa kalkmayı seçmiş gerçek kadınlar var.
Charlotte; geçmişin ağır trajedilerini ve hayal kırıklıklarını Antik Mısır’ın sessizliğine ve akademik yalnızlığına gömmüş bir kadın. Hak ettiği değeri görmeyen bir kadın firavunun izini sürerken aslında kendi içindeki o bastırılmış gücü rehabilite ediyor. Geçmişin iblisleriyle yüzleşmek pahasına çöllere geri dönecek kadar cesur, sarsılmaz bir figür.
Annie ise yolculuğun başında kendi sesini bulmaya çalışan, güvensizlikleriyle boğuşan ürkek bir genç kızken; Charlotte ile yollarının kesişmesiyle adeta kabuğunu kırıyor. Kendi zihnine ve kararlılığına güvenmeyi öğrenerek, korkularından sıyrılıp kendi ayakları
Bazen hayatın koşturmacasından, zihnimizin kalabalığından öyle çok yoruluruz ki... Tam da böyle bir anda, elimde su gibi akan ama ruhuma dokunan şahane bir kitapla baş başa kaldım: Yolda Olmak, Dikenleri Budamak
Nildem Dilmeç Tokur, o kadar naif ve güçlü bir dil yakalamış ki, sayfalar akıp giderken kendimi kendi hayatımın ‘dikenlerini’ ayıklarken buldum.
Yazarın da dediği gibi; bize dikensiz bir yol vadetmiyor hayat. Ama o yolu yürüyecek gücü, ayağımıza batanları nasıl budayacağımızı öğrenmek bizim elimizde.
Eğer son zamanlarda hayatın getirdiği yüklerden ağırlaştığınızı hissediyorsanız, kendinize bir çay demleyin ve bu kitaba şans verin. Ruhunuzu hafifletecek, su gibi bir okuma deneyimi olacak.
Fatma Bayram’ın kaleme aldığı "Elimden Ne Gelir" adlı eser, sadece satırlardan ibaret bir kitap değil; adeta insanın kendi içine yaptığı, sessiz ama derinden çağlayan bir yolculuk. Sayfaları büyük bir mutluluk ve huzurla çevirirken, her bir cümlede ruhuma dokunan, kalbimin en derin köşelerine işleyen çok özel ve çok güzel duraklar buldum.
Kalbe dokunan kelimeler, usulca ruhu iyileştiren cümleler kolay kolay unutulmaz. Bizlere bu içsel yolculuğu hediye eden, satırlarıyla gönüllere köprüler kuran yazarın gönlüne, emeğine ve kalbine sağlık...
son nefese kadar
️Bir Kitabın İçine Sığan O İnce Düşünce️
Okumak, sadece kapağı açıp satırlarda ilerlemek değildir; bazen bir yazarın zihnindeki dünyayı, onun kaleminden çıkan mürekkebin iziyle sahiplenmektir. İlknur Yaylımateş’in Son Nefese Kadar adlı eseri, kapağını araladığım ilk andan itibaren beni kendi dünyasının içine davet eden bir kapı oldu.
Kitabın ilk sayfasına düştüğü o zarif not, benim için bu eseri bambaşka bir yere koydu: "En güzel hikâyeler sizin için yazılsın..." Bir yazarın okuruna verebileceği en samimi, en nazik temenni bu olsa gerek. Bu not, sadece bir imza değil, kitabın tüm sayfalarına yayılan o naif dokunuşun bir özeti gibi benim için.
Son Nefese Kadar, isminden de anlaşılacağı üzere, aşkın ve acının arasında ince bir çizgide gezinen bir eser. Cesur ve Mısra’nın hikâyesi, sadece bir kurgu değil; hayata karşı dik duruşun, vazgeçişlerin ve aslında hiçbir zaman tam anlamıyla vazgeçemeyişlerin portresi gibi bir noktada. Yazarın kaleminden etkilenmemek mümkün değil; kelimeleri öyle bir ustalıkla bir araya getirmiş ki bir sonraki sayfada ne olacağını merak ederken, bir yandan da satırların arasındaki o edebi derinliğin tadını çıkarıyorsunuz. Ben okudukça zarafetine ayrı, kaleminin güzelliğine ayrı hayran kaldım.
İlknur Yaylımateş, bu romanında sadece karakterlerin yaşadığı olayları anlatmıyor; okurun ruhunda iz bırakacak bir atmosfer inşa ediyor. Eğer siz de elinize aldığınızda bir yazarın nezaketiyle sarmalanmak ve kalbinizin ritmini değiştirecek o hikâyeyi bulmak isterseniz, bu kitap başucunuzun yeni misafiri olmaya aday.
Ben ruhuma iyi gelen bu kıymetli aşk hikâyesini okuduğum için çok mutluyum ama en çok kalbimi feth eden yazarımızın kalemiyle tanışma fırsatına eriştiğim için mutluyum.Muhakkak okuyun derim...