Sana harcadığım o ilmek ilmek emek,
Ziyan oldu gitti, bir hiç uğruna.
Gözüm kapalı arkandan gelmek,
En büyük haksızlıkmış kendi ruhuma.
Ben seni göklere sığdıramazken,
Sen beni bir gölge gibi harcadın.
Ben senin fırtınanda liman ararken,
Sen benim dalgasız denizimi kınadın.
Ne sabrım yetti artık bu vefasızlığa,
Ne de yüreğim elveriyor bu yalana.
Kendimi harcatmam bu haksızlığa,
Sen benim sevgimi hak etmedin asla.
Şimdi kalakaldın kendi çölünde,
Ararsın o mumla aranan eski beni.
Bir daha açmam senin çorak gönlünde,
Anla artık, bitti; hak etmedin seni seveni.