Rumeysa Kozani
@rumimesis
सफर मैं हूँ |
‘Sen yaşayanlara üzül. Ölenlerin ıtırlı bahçeleri var.’
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Benim de boynuma geçirilmiş ipler vardı ve bugün hala duran o ipler beni bir o yana bir bu yana, bir Doğu'ya bir Batı'ya çekiştiriyor, ilmekler daralıyor, "seç, seçimini yap" diye emrediyor.
Sıçrıyor, burnumdan soluyor, kişniyor, şaha kalkıyor, çifteler savuruyorum.
...Duyuyor musunuz? Seçmeyi reddediyorum.
Prenslere yakışır zehir neydi?
Cevap Söz'dür. Zehirlerin en ölümcülü! Hafif ama yılankavidir, panzehiri bulunmaz.
(...) şimdiye kadar hep yollarda geçti yaşamım, ancak şimdi yurduma, vatanıma kavuştum.
"Kavuşma diye bir şey yoktur," dedi nazikçe. "Ama dost yolların birbirine kavuştuğu yerde, bütün dünya insanın gözüne vatan gibi görünür."
Biz bir insandan nefret ettiğimizde, kendi içimizde yuvalanıp bu insanın görüntüsüyle karşımıza çıkan birinden nefret ederiz. Bizim kendi içimizde olmayan şey, bizi kızdırmaz.