Songül
@rundownrose
Bana kalırsa hayatın sırrı zaten bu, asla her şeyi çözemeyeceğini kabullenmek.
“Zekam arttı ama içimde bi şeyler eksildi…”Alıntı
Bu kitap, zekâ, insanlık, empati ve yalnızlık üzerine yazılmış en çarpıcı eserlerden biri. Zihinsel engelli bir birey olan Charlie’nin, deneysel bir ameliyatla zekâ seviyesinin hızla artmasını ve ardından yaşadığı içsel kırılmaları okuyoruz. Hikâye ilerledikçe sadece Charlie’nin değil, bizim de dünyaya bakışımız değişiyor.
Kitap boyunca şunu sorguluyorsunuz: Zeki olmak gerçekten mutlu olmak mıdır? İnsanları değerli kılan şey akılları mı, yoksa duyguları mı? Özellikle günlükler şeklinde ilerlemesi, onun iç dünyasını çok daha yakından hissetmemizi sağlıyor.
Charlie’nin saf hâli, öğrenmeye olan heyecanı ve zamanla fark ettikleri insanın içini burkuyor. Kitap ilerledikçe, çevremizdeki insanlara nasıl davrandığımızı, kimi zaman fark etmeden ne kadar kırıcı olabildiğimizi düşünmeye başlıyorsunuz. En acı tarafı da şu: Zekâ arttıkça yalnızlık da artıyor.
Ben daha dramatik biri olduğum için sonunda bir intihar bekledim ama bu şekli de kabul edilebilir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
En korkunç olan şey, insanın kendi kendisinden korkmasıdır.Alıntı
Stefan Zweig, psikolojinin derin dehlizlerinde ustalıkla dolaşan bir yazar. Korku, yine onun insan ruhunu en çıplak haliyle gözler önüne serdiği kısa ama çarpıcı eserlerinden biri. Kitabı bir solukta bitirdim diyebilirim; ama zihnimde bıraktığı ağırlığı sindirmem biraz zaman aldı.
Ana karakter Irène, toplumun dayattığı “kusursuz kadın” imajının altında ezilen, yaptığı bir hata yüzünden şantaj ve vicdan azabıyla boğuşan bir kadın. Zweig, Irène’in iç dünyasını o kadar iyi yansıtmış ki, kimi yerde onun kaygısını, korkusunu, nefes darlığını ben de hissettim. Özellikle korkunun insan psikolojisini nasıl adım adım felce uğrattığını izlemek; Zweig’in kaleminde, okur olarak neredeyse fiziki bir deneyime dönüşüyor.
Kitapta dikkatimi çeken en güçlü yan, Zweig’in “insanın kendini yargılama biçimi”ne yaptığı vurgu. Çoğu zaman cehennemi başkaları değil, kendi içimizde biz yaratıyoruz. Irène’in yaşadığı korku, aslında dış tehditlerden çok, kendi vicdanının yükselen sesiyle besleniyor.
Finaldeki ters köşe ise tam anlamıyla Zweig klasiği. Beklenmedik ama sonrasında “Evet, olabilirdi!” dedirten bir kapanış.
Okuyacaklara şimdiden keyifli, biraz da rahatsız edici bir yolculuk diliyorum.
Korku 
Stefan Zweig
Korku Stefan ZweigEğer iyi bir ailede büyüdüyseniz çok şanslısınız.Edebiyat
Babaya mektupta Kafka'nın babasıyla olan sessiz savaşını okuyoruz. Otoriter ve bir bakımdan acımasız bir babaya sahip olan Kafka, küçüklüğünden itibaren babasının aşağılamalarına, küçümsemelerine, alaycı bakışlarına ve tehditlerine maruz kalıyor. Öylesine korkuyor ki babasından, mektubunda bile bazı şeyleri açıkça yazamıyor. Her şeyin babasının yetiştirme tarzının sonucu olduğunu ve yetişkin halinde bile yarattığı sonuçlardan kurtulamadığını görüyoruz. Sırf babasının yetiştirme tarzı yüzünden evlilikten uzak olduğunu anlatıyor. Bu bana tıpkı Müslüm Gürses'in babasına benzemekten, onun gibi bir "baba" olmaktan korktuğu için çocuk istememesini hatırlattı.
Yasakladığı her şeyi kendisinin yapması, konuşmak ya da hakkını savunmak istediğinde susturulması, yaptığı hiçbir işin beğenmeyip benimsediği fikirleri de sırf Kafka'nın olduğu için karşıt olması ya da aynı görüşteyse vazgeçmesi Kafka'nın kişiliğinde kırılganlık, çaresizlik, güvensizlik ve konuşmasında kekemelik ortaya çıkarıyor.
Okurken bunun gerçek bir hayat hikayesi olduğunu her hatırladığımda içimde bir burukluk ve acı hissettim. Ayrıca geri dönüp kendi baba- kız ilişkimi sorguladım tıpkı sizin de okurken yapacağınız gibi. Okuduktan sonra Kafka' yı ve ruh halini daha iyi anlayacağınız bir eser.
Okurken birçok kısmında düşünceleriyle sanırım beni anlatıyor dediğim bir kitap. O kadar yüreğimize, bize dokunuyor ki her sayfada en az üç cümlenin altını çizerken buluyorum kendimi. Bence herkesin kitabı böylesine sevmesindeki neden, hepimizin kendimizden bir parça bulması kitapta. Bir noktada aşkın nasıl bir bataklık olup yavaşça içine çektiğini anlatıyor bana göre. Hayat dolu biriyken yavaşça ısdırabı artıyor aşkıyla beraber. Kesinlikle başucu kitabım. Ara ara altını çizdiğim kısımları okurum. Kitap okuma alışkanlığımı kaybettiğim bir zamanımda kısa sürede okudum, öyle akıcı bir kitap. Okuması çok keyifli ve bir o kadar da beni yaralayan bir kitaptı. Bazı cümlelerde hâlâ kaybolduğum oluyor.
