Zaman geçiyordu;insanları hiç düşünmeden ,dünyada gidip geliyor , güzel şeyleri solduruyor;ve henüz adı bile konmamış yeni doğmuş bebekler de dahil olmak üzere hiç kimse onun elinden kurtulamıyordu .
İnsan şöyle bir çevresine bakana kadar akşam oluyor ,güneş ufukta kayboluyor ,derken öbür taraftan yeniden belirerek karla kaplı dünyayı aydınlatıyordu.
“Demek ki ,periler bile ,sıradan çocuklardan kaçıp yalnızca varlıklı kişilerle ilgileniyorlardı,oysa o varlıklı kişiler ,perilere bakmıyorlardı bile , ipek yatak perdelerinin ardında ,aldırışsız uyuyorlardı .”