“I’ve already used my Cloud Wish, Kill. I can’t have another one.” My voice broke.
“The wish is not for you to make, Persephone.” He smiled. “It’s for me.”
.
Öncelikle söylemeliyim ki kitabın dili beni gerçekten zorladı. İngilizce okumaya yeni başlamış biri olarak yazarın bolca deyim içeren kalemi beni biraz sıkıntıya soktu ama yine de okurken keyif aldım.
Kitap yine anlaşmalı bir evliliği konu alıyor. Adamın şirketi var, varis lazım falan filan. Ancak beni etkileyen kısımlar yine bunlar değil, Cillian'ın arka yüzü oldu. Yazar fazlasıyla ilginç ve güzel bir konuya değinmiş.
Karakterler gerçekten çok güzel kurgulanmış ve yazılmıştı. Aynı zamanda yazarın böyle klişe bir konuyu ilginçleştirmesini de çok sevdim. Cillian, hele ki son kısımdaki halleriyle, kalbimi bir şekilde kazandı. Kitap boyu kendisine fazlasıyla kızdım, gerçekten kızdım. Ama dediğim gibi yine de sonda kendisini sevdirdi.
Asıl sevdiğim karakter ise Persephone. Kızımızın iyimserliği, inatçılığı ve hayata güzel bakışı beni yakaladı. E tabi Cillian'ı da.
Yan karakterler de fazlasıyla tatlıydı ve yazar onların da hikayesini yazıyor sanırım. Bazılarının kendi hikayesini okumaktan kesinlikle keyif alacağım.
Kısacası The Villain'ı severek okudum Ama yine de beni kendisine bağlamakta zorlanan bir kitap oldu. Bunun sebebi üst üste anlaşmalı evlilik konulu kitap okumam ve kitap boyu deyimlerin anlamlarına bakmaktan sıkılmam olabilir. O yüzden kitabın hakkını da yemek istemiyorum.
Dipnot: +18 içerik mevcut.
Puanım; 4|5
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“There’s a fine line between love and hate, Killian,” Julianna muttered, her voice soft and broken.
“Not for us,” I said.
“Not for us,” she agreed.
•
A Vow Of Hate, henüz bu ay çıkan ve benim de hemencecik okuyup bitirdiğim bir kitap. Ve ağladığım. Ve çok sevdiğim.
Kitap aslında yaygın bir konuya sahip: Ayarlanmış evlilik ve haters-to-lovers (mı acaba). Esas kızımız Julianna, normalde ablasının nişanlısı olan ancak ablası öldüğü için Killian ile ailelerinin çıkarları uğruna evlenmek zorunda kalan bir kız. Kısacası nefret yeminleri, gözyaşları havada uçuşuyor yani.
Kitap gerçekten beni çok etkiledi. Julianna'nın hisleri, Killian'ın nefreti o kadar güzel aktarılmıştı ki bir süre sonra isimleri geçtiği anda bile gözlerim dolmaya başladı. Julianna'nın depresifliği ve kendisine olan nefreti beni resmen parçaladı. Bir de bunların üstüne açığa çıkan sırlar meselesi vardı ki... Kitap resmen kendine bağladı.
İtiraf etmeliyim ki açığa çıkan sırların hiçbiri beni şaşırtmadı. Hepsini ya tahmin ettim ya da hissetmiştim çünkü yazar ufak ufak da olsa ipuçlarını veriyordu. Ancak beni asıl etkileyen bunların yazılış şekli ve hissettirilen duygular oldu. Beni şaşırtmayı başaramadı ama fazlasıyla duygulandırdı.
Killian'ın nefreti, duyguları, aşkı çok güzeldi. Hatta o kadar ki keşke bu olayların hiçbiri olmasa da biz sırf bu adamı okusak diyebilirdim. Julianna da benim çok sevdiğim bir karakter oldu, kendi kendisini yıkıma sürüklemesiyle, kendine olan nefretiyle ve tabi ki aşkıyla...
Ancak şöyle bir sorun var ki kitap bir süre sonra sanki Türk dizilerine bağladı. Olaylar fazlasıyla klişeleşti ve karakterlerin davranışları da aynı şekilde yön değiştirdi. Ayrıca bu son kısımlar fazlasıyla çabuçak gelişti, oldubittiye geldi. Belki bu kısımlar başka bir şekilde bağlansaydı ve kitabın önceki
"Birinden nefret etmek ve ona aşık olmak rahatsızlık verecek kadar birbirine benzer duygulardı. Aşk da nefret de aynı oyunun aynadan yansımaları gibiydi ve kazanmak zorundaydınız."
•
Nefret Oyunu, sevdiğim birçok hesabın tavsiyesi ve benim de romantik komedi türünde bir kitap okumak istemem sebebiyle alıp okuduğum bir kitaptı. İyi ki okumuşum çünkü gerçekten bayıldım!
Lucy ve Joshua, birleşen iki yayınevinin iki yönetici yardımcısı. Birbirlerinden nefret ediyorlar, 'oyun' oynuyorlar ve bunun yanı sıra ikisi de işlerinde gayet başarılılar. Bir terfi meselesi gündeme gelince ise ikisi tam anlamıyla bir rakip hâline geliyor. Yoksa aşık mı demeliyim?
Joshua Templeman'e kelimenin tam anlamıyla bayıldım! Kitap boyunca Lucy'nin bakış açısıyla okuduğumuz için Joshua'nın iç yüzünün farkına varamıyoruz ancak o yine de kendisini belli ediyor. Kitabın kapağını kapattığınızda kesinlikle bir Joshua Templeman'e ihtiyacınız olduğunu fark ediyorsunuz.
Lucy karakteri fazlasıyla iyimser, uzun süre yalnız kalmış ve bu kendisini fazlasıyla etkilemiş ama kesinlikle eğlenceli biri. Kendisinin komik düşünceleri veya Joshua'ya karşı dikbaşlılığı olmasa vıcık vıcık bir aşk hikayesi okuyabilirdik ama Lucy kitabı tamamen eğlenceli bir hâle getiriyor. Kendisini çok sevdim ancak 'yani burada bu mu denir şimdi' dediğim zamanlar da oldu. Hatta bazen lafı sürekli Joshua'nın bedenine getirmesi Josh kadar benim de canımı sıktı ancak kızımız eğlenceli olunca her şeyi tatlıya bağlayabiliyor
Yazarın kalemi gayet akıcı ve güzel. Kitabı bir günde bitirdim çünkü elime alınca bırakasım dahi gelmedi. Eğlenceli, romantik ve bir çırpıda bitecek bir kitap arıyorsanız, Nefret Oyunu'nu listenizin başına almalısınız. Dikkat! Kitabı bitirdiğinizde bir Joshua'ya sahip olmadığınızı fark ettiğiniz için kısa süreli bir
