Tersyüz ~ #kitapyorumu
•
"Herkes birileri için ana karakterdir." diye yorum yaptı. "Önemsiz bir karakter yoktur."
•
Esas kızımız Fern, çocukluğundan beri Ambrose Young'a aşık ve kendisini asla ona lâyık bulmayan bir kız. Çünkü herkes tarafından "çirkin" görülen, kendisini de çirkin hisseden biri. Ambrose ise okulun güreş takımındaki bir güreşçi ve dış görünüşüyle herkesi hayran bırakan bir çocuk. Ancak Ambrose, gittiği savaştan yaralı olarak dönüyor ve Fern ile ikisi 'tersyüz' olmuş bir yaşantıya sahip oluyorlar. Sonrasında yaşanan olaylar birçok gelişmeye sebep oluyor ve biz de bu olayları bir güzel okuyoruz.
Tersyüz beni gerçekten çok etkiledi. Fern ve Ambrose'un ilişkisi, duyguları, o duyguları yansıtma şekilleri... Her şeyiyle çok etkilendim. Ama beni asıl etkileyen Bailey karakteri oldu.
Bailey, Fern'in kuzeni. Kas distrofisine sahip ve çocukluğundan beri bununla yüzleşerek büyümüş birisi. Kitap boyunca en muhteşem ve en duygusal sahneler ona aitti. Onun düşünce şekli, yaşayış şekli, çevresindekilere olan etkisi... Muhteşem bir karakterdi. Kitabı okurken ağlamamıştım ama üzerine düşündükçe ağlayasım geliyor
Yazar duygusallıkta müthiş bir iş çıkarmış. Kitapta sizi etkileyecek ve ağlatacak bir sürü konuşma ve olay var; her biri de çok gerçekçi, çok etkileyici yazılmıştı. Fern'in kendisini yetersiz bulması, Ambrose'un herkesin beklentilerini boşa çıkarma korkusu, savaşın değdiği yaşamlar, yanlış seçimler, Bailey (evet tek başına Bailey yeterli)... Çok güzel yazılmışlardı. Kitaptaki tüm olayları tahmin edebildim ancak yazarın asıl amacı duyguları yansıtmak olduğu için yine de çok etkilendim.
Ancak beni rahatsız eden şeyler de olmadı değil.
Kitapta çok fazla siyaset ve din vurgusu vardı. 11 Eylül saldırılarından, kutsal kitap ve Amerikan ulusçuluğuna kadar birçok konu
The Wicked King ~ #kitapyorumu
~
“Power,” he said. “Power is the ability to get what you want. Power is the ability to be the one making the decisions. And how do we get power?(...)We get power by taking it."
~
Entrika, ihanet, aşk, saray hayatı...
Sevdiğim her şey bu kitaptaydı
Zalim Prens, her ne kadar evrenini sevsem de ortalama bulduğum bir kitaptı. Çevirisi zaten çok kötüydü bu yüzden seriye orijinalinden devam etmek istemiştim (ve iyi ki de öyle yapmışım) Ama The Wicked King gerçekten çok sevdiğim bir kitap oldu.
Serinin ikinci kitabında, ilk kitabın sonunda olan olaylardan sonra Jude'un başına gelenleri, güç hırsının devam etmesini, Cardan'la arasındaki çekimi ve sürekli yaşadığı aksiyonu okuyoruz.
Kitabı okuduğum süre boyunca sürekli diken üstündeydim. Müthiş bir gerginlik hissediyordum çünkü kitapta sanki her an bir şey olacakmış, bir yerden sırtımıza hançerler yiyecekmişiz gibiydi. Ve tabi ki öyle de oldu ama entrika aşığı bir insan olduğum için kitaba bayıldım. Müthiş bir aksiyonu ve atmosferi vardı.
Jude karakterinin güç hırsı beni ilk kitapta çok etkilemişti ancak başına gelenler de bu hırs yüzünden olduğu için biraz sinir olmuştum açıkçası. Bu kitapta ise daha güçlü, ayakları yere daha sağlam basan bir Jude okuduğumu düşünüyorum. Hareketlerine, duygularına, gücünü ve zekasını kullanış şekline bayıldım.
Cardan'ı okumak ise ilk kitaptakinden daha keyifliydi. Onu ve trajik geçmişini, bir yandan Jude ile olan nefret-sevgi ilişkisini okumak çok güzeldi. Keşke daha fazla Jude-Cardan sahnesi okuyabilseydik, kitabın tek eksiğinin bu olduğunu düşünüyorum.
Kitabı en başından beri büyük bir keyfile ve heyecanla okudum ama özellikle ikinci yarısı beni mest etti. Yaşanılan olaylar, ihanetler, planlar resmen beni büyüledi. Hele ki kitabın sonu... Öyle olacağını tahmin
