Mutlu olup da arkadaşı ya da iyi bir tanıdığı olmayan ve bu mutluluğu da paylaşacak kimsesi bulunmayan her insan gibi ben de yürüyor, şarkılar söylüyordum. Çünkü mutluydum!
Gökyüzü öylesine yıldızlarla dolu, öylesine parıltılıydı ki, onu seyrederken insan, istemsizce kendine sormak zorunda kalkıyordu: gerçekten de agresif ve kaprisli insanlar böyle bir göğün altında yaşayabilir mi?