Saban kaya
@sabankaya21
بسم الله
kutuplu düşünmePsikoloji
Bu çarpıtma, kişisel özelliklerinizi siyah ya da beyaz gibi uç noktalarda görmeniz demektir.
...
Olayları bu şekilde değerlendirmek gerçek dışıdır; çünkü hayat çok seyrek olarak "ya öyle ya da böyle"dir. Örneğin hiç kimse bütünüyle zeki ya da tamamen aptal değildir. Aynı şekilde, hiç kimse her şeyiyle çekici ya da tamamıyla çirkin değildir. Oturduğunuz odanın yerlerine bakın şimdi. Mükemmel temizlikte mi? Her noktasında kir ve tozlar mı birikmiş? Ya da kısmen mi temiz? Bu evrende "mutlak" yoktur. Eğer yaşantınızı "mutlak"lık sınırlarına doğru zorlarsanız, sürekli bunalımda hissedersiniz; çünkü, algılarınız gerçeklerle örtüşmez.
Sayfa 55 - Olaydan bağımsız annemin yerin temizliğini mutlak surette "mutlak" temizliğe mahkum edeceğinden ve ettireceğinden eminim. Anneler için hareket eden zaman ve mekan.. neyse :)
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bir zamanlar duyduğum bir hikâyeye göre her birimiz bu hayata saf, kusursuz, ışıltılı bir elmas olarak gelirmişiz. Ancak büyümenin zorluklarını ve hayatın acılarını yaşayınca, içimizdeki bu pırıltı bir yığın döküntü altında kaybolurmuş.
Daha sonra, yetişkinliğimizde, bütün bu dağınıklığı parlak, ışıltılı bir kat cila ile örteriz. Dünyaya sunduğumuz bu yapay kaplamayı kimsenin o kadar da olağanüstü bulunmamasına şaşarız. Zaman geçtikçe, bu koruyucu kabuğunun gerçek kişiliğimiz olduğuna inanmaya başlarız ve tüm kimliğimizi bu kabuk etrafında şekillendiririz.
Fakat gerçekten şanslıysak, hayat bize bir hediye sunar; bir "uyandırma çağrısı." Öyle bir olay olur ki, bir an için bu sertleşmiş yüzeyi çatlatır, çamur katmanları arasından bakıp derinlerdeki ışıl ışıl mükemmelliğin parladığını yakalayıveririz.
Sonra da, eğer çok, çok şanslıysak, hayatımız boyunca bu üstün güzellik ve özgürlüğün içlerine, yuvaya doğru bir yolculuk yaparız. Aslında daima bu kusursuz, saf elmas olduğumuzu ve olacağımızı keşfederiz.
Kitap hakkında o kadar şey yazmak istiyorum ki sanırım bende bıraktığı izlenimleri buraya sığdırmam imkansız olacak. Eserde insanların yaşadıkları duyguları içlerinde bastırmalarından dolayı bir süre sonra dnaların da göstermiş olan değişikliklerden dolayı ortaya çıkan hastalıkların ne şekilde tedavi edilebileceğinden bahsetmiş.Kişiler eğer bir hastalıkla karşılaşıyorsa bunun altında mutlaka geçmişte yaşamış olduğu bir duygunun bastırılmış olmasından ötürü ortaya çıkmış olduğundandır.Biraz aşamalı olsada zamanında yaşamış olduğu duyguyu bulup, çözümleyip affettikten sonra hastalığında bir gerileme meydana gelir.O yüzden duygularımızı yaşamalıyız.Eger kötü bir durumla karşılaşmışsak sinirimizi, öfkemizi,kızgınlığımızı o an dile getirip yaşamalıyız.Eger karşılaştığımız her durumda bu duyguları bastırıp içimize gömersek ileriye dönük zamanlar da bunlar haberimiz olmadan bir hastalık sebebiyle karşımıza çıkar.Bu hastalıkları mesela bir tümörü ameliyatla yok edebilirsin, yada herhangi bir sağlık sorununu hap,krem gibi tedavi yollarıyla tedavi edebilirsin ama o duyguları asla yok etmiş olamazsın. O yüzden sen bu yok edişlerden sonra farkında olmadan farklı şekillerde ortaya çıkmaya devam eder.Ben buradayım hala seninleyim beni bul beni çözümle özgürleştir kendini diye.Burada bize düşen en büyük görev içimize dönüp var olan üstünü kapatmış olduğumuz her duyguyu çözümlemektir.Bana çok fazla farkındalık kazandıran bir eser oldu.Hayatımda yer alan her duygunun bana nasıl geri dönüş sağlayabileceginden tut bunları çözümlemediğim sürece bana sağladığı yaşam sürecini deneyimlemiş oldum. Kitabın son kısmında Brandon Bays'in bunları nasıl çözümleyecegimize dair bir kılavuz bırakmış. Size tavsiyem bir arkadaşınızla beraber okumanız.O yüzden sizde duygularınızı yaşamayı,eğer
Çoçukların ne kadar zalim olduğunu herkes bilir...
Çoçukluğunda yalnız kalan insanlar genellikle bir sanat başarısıyla kendilerini göstermek isterler.
