Gerçek müzeler, Zaman'ın Alana dönüştüğü yerlerdir1000Kitap
Puan vermedi
Orhan Pamuk’un kaleme aldığı, Türk edebiyatının hafıza kütüphanesinde anıtsal bir yer edinen Masumiyet Müzesi, yalnızca bir aşk romanı değil; bir şehrin, bir dönemin ve topyekûn bir kültürel mirasın estetik ve sosyolojik envanteridir. Bir eseri incelerken, onun arkasındaki muazzam emeğe, kurgunun satır aralarındaki dil işçiliğine ve sayfalara dökülen entelektüel birikime hürmet etmek benim için her zaman bir adalet ve hak borcudur. Pamuk’un bu yapıtında ortaya koyduğu olağanüstü titizlik, sadece edebiyat dünyasına değil, insan hafızasına ve nesnelerin hakkını teslim etmeye yönelik sarsılmaz bir liyakat göstergesidir. Kitabın ana konusu, 1970'lerin İstanbul'unda varlıklı bir burjuva ailesinin oğlu olan Kemal ile uzak akrabası yoksul Füsun arasındaki tutkulu ve saplantılı aşk gibi görünse de, eserin asıl amacı zamanı mekâna tahvil ederek toplumsal bir belleği koruma altına almaktır. Eseri okurken beni en derinden sarsan ve bir yazar olarak hakikat arayışımla örtüşen o meşhur açılış cümlesi, insan ömrünün ve adaletin mutlak dengesini hatırlatır niteliktedir: "Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum." Bu alıntı, benim dünyamda geçmişe, zamana ve yaşanmışlığa karşı yapılması gereken en büyük adaleti simgeler; zira insan, elindekinin kıymetini ve hakkını ancak onu kaybettiğinde ya da bir müze sessizliğinde seyre daldığında idrak edebilir. Hakiki bir adalet anlayışı, insanın kendi kalbine ve geçmişine karşı da dürüst olmasını gerektirir ki Kemal’in tüm aristokratik imtiyazlarını elinin tersiyle iterek bu aşka ve onun nesnelerine teslim olması, statü otoritesine karşı verilmiş sarsılmaz bir ruhsal mücadeledir.
Sosyolojiyi, dili, şehir tarihini ve eşyaların sessiz çığlığını bir bütün olarak ele alan bu romanda Pamuk, 1970'li yılların İstanbul burjuvazisinin Batılılaşma
Dante’nin İlahi Komedya üçlemesinin en büyük problemi bana göre şu: eser, cehennemde insan doğasını acımasızca teşhir ederken çok güçlü; ama cennete çıktığında giderek soyut bir teoloji gösterisine dönüşüyor. Özellikle dine mesafeli biri için bu bölümün yorucu gelmesi çok normal. Çünkü “Cennet”, günahın dramatik ağırlığını değil, kusursuz düzen fikrini anlatmaya çalışıyor. Fakat kusursuz düzen edebiyatta çoğu zaman dramatik olarak ölüdür.
Cehennem kısmında herkesin bir hikâyesi, arzusu, saplantısı vardır. İnsanlar çırpınır, öfkelenir, ağlar, kendilerini savunur. Yani canlıdırlar. Ama “Cennet”te karakterler giderek birey olmaktan çıkıp birer teolojik prensibe dönüşür. Azizler konuşur ama çoğu zaman insan gibi değil, dogmanın ağızları gibi konuşurlar. Dante’nin amacı burada zaten psikolojik gerçekçilik değildir; kozmik hakikati kurmaktır. Sorun şu ki modern okur için bu hakikat hissi çoğu yerde bürokratik bir metafiziğe benziyor.
Özellikle Hristiyan kozmolojisinin katmanlı yapısı - melek hiyerarşileri, gezegen küreleri, kutsallık dereceleri, ilahi ışığın farklı yoğunlukları - bugünün zihninde çoğu zaman “derin” değil “fazladan karmaşık” hissettiriyor. Çünkü sistem sürekli genişliyor ama varoluşsal yoğunluk aynı oranda artmıyor. Bir noktadan sonra Dante’nin cenneti, ruhsal deneyimden çok devasa bir ortaçağ bilgi mimarisine dönüşüyor. İnsan “tamam ama bütün bunlar neden gerekli?” diye düşünüyor.
Burada önemli olan şu: Bu karmaşa aslında keyfi değil. Ortaçağ insanı için evrenin anlaşılır ve matematiksel bir düzene sahip olması güven vericiydi. Dante’nin cenneti biraz da kaosa karşı kurulmuş kozmik bir savunma hattı gibi çalışıyor. Evrenin her parçası yerli yerinde, herkes ait olduğu yörüngede, her ruh anlamlı bir düzenin içinde. Modern insanın bunu sıkıcı bulmasının
Bu Kitap Gerçekten Bir "Ağaç İsrafı"
Kitabı elime aldığımda beklentim bambaşkaydı ama karşılaştığım şey tam bir hayal kırıklığı oldu. Okurken hissettiğim o "zihinsel yorgunluğu" ve neden "en iyisi kusacağım" (bir sayfada tam 11 kez en iyisi” kelimesi kullanılmıştı) noktasına geldiğimi şu üç başlıkta özetleyebilirim:
1. İçerik: "İki Yaşındaki Çocuk" Olmak Özgürlük mü?
Yazar, hayatın tüm karmaşasını dört tane basit cümleye indirgemeye çalışıyor. Sürekli bir "ehlileştirme" ve "cehennem rüyası" kavramından bahsedip duruyor. Güya özgürleşmek için iki yaşındaki bir çocuğun hiçbir şeyi umursamayan haline dönmemiz gerekiyormuş. Bir eğitimci olarak söylüyorum; bilinçsizliği ve sorumsuzluğu "özgürlük" diye pazarlamak, insanın gelişimine resmen hakaret. "Kişisel algılama" diyerek bizi dünyadan koparıp narsistik bir kabuğa hapsetmek istiyor gibi.
2. Dil ve Üslup: İlkokul Fişi Okuyor Gibiyim
Beni en çok yoran şey ise o "Ali topu at" kıvamındaki cümle yapısı oldu.
• Kelime Kısırlığı: Bir sayfada tam 16 kez "zihin" kelimesini okumak, diğer sayfada 12 kez "varsayım" kelimesine çarpmak gerçek bir sabır testi. Türkçede dimağ, şuur, zan gibi onlarca kelime varken metin bir "tekrar hapishanesine" dönmüş.
•“Yaratmak" Takıntısı: Yazar her duygu için "zehir yaratırız", "drama yaratırız" gibi ifadeler kullanıyor. Türkçede "yol açmak", "sebep olmak", "meydana getirmek" gibi onlarca seçenek varken her şeyi "yaratmak" kelimesine bağlaması hem çeviri tembelliği hem de metne sığ bir spiritüel hava katma çabası.
• Mekaniklik: Metin Türkçe değil de, kötü bir dublaj filmi gibi konuşuyor. "Oh usta peki..." gibi ifadeler ve "aksiyonu" gibi doğrudan kopyalanmış kelimelerle metnin ruhu tamamen uçup gitmiş.
• Aynı Şeyin Tekrarı: Cümle yapısını bile değiştirmeden aynı şeyleri sayfa sayfa tekrar etmesi, okuyucuyu düşündürmeyi değil, adeta
Korların Alacakaranlığı Tessa Hale
(Ember Hollow Ejderhaları #1)
“Ejderhalar varsa ben de varım” diyerek başladım ve gerçekten de tam bu hissi veren bir okuma oldu Ama gelin biraz daha derine inelim…
Hayden Parrish…
Küçük yaşta ailesini kaybeden, koruyucu aileler arasında büyüyen ve geçmişinin yükünü içinde taşıyan bir karakter. Evergreen Üniversitesi onun için sadece bir okul değil, aynı zamanda kaçış ve yeniden başlama noktası. Ama kaderin onun için başka planları var. Hayden güçlü bir karakter olma potansiyeline sahip ama bu kitapta daha çok o gücün “ipuçlarını” görüyoruz. Açıkçası ben daha fazlasını okumak isterdim. Bazı olayları fazla hızlı kabullenmesi ise bana biraz zayıf geldi.
Ve gelelim o meşhur beşliye…
Knox Gallagher
Hikâyeye girişimiz onunla oluyor. Karizmatik, özgüvenli, korumacı ve doğal bir lider. Hayden ile arasındaki çekim daha ilk anda hissediliyor. Benim için en “oturmuş” erkek karakterlerden biriydi. Ne yaptığını bilen bir hali var.
Easton Gallagher
Knox’un ikizi ama karakter olarak oldukça farklı. Daha mesafeli, daha soğuk ve inkâr modunda. Açıkçası ilk kitapta en uzak kaldığım karakter oldu. Ama bu tarz karakterlerin sonradan açıldığını bildiğim için umutluyum.
Maddox
Profesör kartını masaya bırakıyorum…
Akademik, disiplinli ve kontrollü. Duygularını daha derinden yaşayan bir karakter gibi hissettirdi. O sakin ama yoğun hali bence en çekici detaylardan biriydi.
Cael
Kitabın “Viking ruhlu” adamı. Güçlü, korumacı ve yer yer kıskanç. Hayden’a karşı sahiplenici tavırları vardı ve bu sahneleri okumak oldukça keyifliydi.
Cillian
Gizemli milyarderimiz. Soğukkanlı, güçlü ve biraz da mesafeli. Ama Hayden’a karşı olan davranışları çok yumuşak bir tarafı olduğunu gösteriyor. Knox ile birlikte benim favorim oldu diyebilirim.
Ve tabii ki…
Delaney
Oda
Merhabalar
Yine ben, yine yazarın dilinden çok emin değilim ama reelslere yenildim dediğim bir seriyle geldim İlk kitabın yorumunu bırakıyorum efendim
Öncelikle uyarımı yapayım yazar tabu ve hassas konular işliyor. Bu yüzden başlamadan önce mutlaka tetikleyici içeriklere göz atın.
Gelelim kitaba… Ben büyük kısmını sesli kitap olarak dinledim. Çünkü yazım dilinde ciddi bir gariplik var. Başta bizde çevrilen küçük yabancı kitabından dolayı çeviri kaynaklı sandım ama değil; yazarın kaleminde genel bir problem var gibi. Bence gelişmesi gereken çokça yönü var.Açıkçası okumaktan ziyade dinlemek çok daha katlanılabilir
Karakterlerimiz Kade ve Stacey… Ergenlikte tanışıp ilk görüşte birbirlerinden etkileniyorlar. İlk aşk, ilk heyecan… her şeyi birlikte yaşıyorlar. Ancak Stacey’nin başına gelen bir olayla yolları ayrılıyor.
Hikâye günümüzde başlıyor ama sık sık flashbacklerle geçmişe dönüyoruz. Geçmişteki bağları oldukça masumken, günümüzde aralarında yoğun bir nefret var ya da öyle görünüyor. Aslında bu, Kade’in bilmediği gerçeklerin gölgesinde kalan bir nefret-aşk durumu. Çünkü bir araya geldiklerinde o cinsel gerilim… Birbirlerinden uzak duramıyorlar anlayacağınız.
Stacey karakterine gelirsek… gerçekten sabır testi bildiğin alık yani aman kimse zarar görmesin aman şöyle olmasın.. Sürekli kurtulmak istiyor ama bunun için neredeyse hiçbir adım atmıyor. Alooo kendine gel başına gelenlerden sonra kendinden başka kimseyi düşünemezsin birine anlat artık yahu diye diye sinir oldum anlayacağınız.
Kade ise Stacey yüzünden tamamen dağılmış durumda. Öyle şeylere bulaşmış ki… Ama bunu yaparken aslında ailesini, özellikle kız kardeşini ve tescilli psikopat babasını yattığı hastanede korumaya çalışıyor. Kendi acısını bastırıp bu hayatı kabullenmiş gibi yaşıyor.Spoiler vermemek için
Yorumm1000k
KALP SONUNU KENDİ SEÇER
Yazarı: Payell
Yayınevi: Parola
Sayfa Sayısı: 496
Merhaba. Payell'den yine güzel bir kitabın yorumuna başlıyoruz...
Ruken Kara; Turgut Kara'nın tekne kazıntısı, Karahan'ın son sabır testi, ablalarının küçük kardeşi Nazlı'nın minnak görümcesi... 28 yaşında teknoloji şirketinin ceosu aynı zamanda MİT için çalışan bir mühendis. Kenan isminde bir sevgilisi var çoğunluğu arkadaş olarak geçirdikleri yılları ile uzatmaların oynandığı bir dönemdeler.
Oğuzhan Kara; Vatan için çalışan bir diplomat, MİT çalışanı aynı zamanda dünyaca ünlü bir şirketin gölgeler arasındaki sahibi. Hayatta sahip olduğu iki canlı onun dünyasıdır. Annesi ve kızı Leyla dışında hayatında bir kadın yoktur. Rusya da görevde iken çözülmeye yakın iken Türkiye ile iletişime geçer ve ülkeye temelli dönüş yapar.
Ruken yıllar önce yurtdışına gitmesine izin verdiği Kenan'ın ülkeye dönmesi ile bir ilişki için adım atmaya karar verdikleri sırada MİT'ten gelen haber ile kendisini Ankara'da bulur. Görev süresince Oğuzhan Kara isimli mühendis ile aynı evde kalıp S400 lerin kodlarını yazacaktır. Bu süreçte Kenan'dan uzak kalması en çok abisi Karahan'ı memnun eder. Karahan'a göre Kenan kardeşini gerçekte sevmemektedir. Kadın erkek ilişkisinden çok arkadaş olarak takıldıkları için durumu kavrayamadıklarını fark etmiştir. Kardeşinin üzülmesini istemez. Ha bu arada Ruken görev içeriğini sakladığı için abisi Oğuzhan'ı bilmiyor.
Kod yazım aşamalarında birbirlerinin karakterlerinden hoşlanmaya başlarlar. Ruken, Kenan için kendini Oğuzhan'dan uzak tutar, Oğuzhan ise Kenan'ın sevgilisi olduğunu düşündüğü için Ruken'e gitmez.
Kenan ise Ruken'in Ankara'dan gitmesi ile kendini aile şirketindeki işlere verir. Bu sırada ortak iş yaptıkları bir kadın dikkatini çeker. Hazal; Ruken'in yılın başarılı ceo