Kalabalığın farkına bile varmadığı kısacık bir an, aşık içinse bir sonsuzluktu bu. Zamanın iki yüzü var, dedi kendi kendine Hayyam, iki boyutu; uzunluğunu güneşin seyri belirliyor, kalınlığını ise tutkular.
Eğer iyiliğin bir nedeni varsa, o artık iyilik değildir; eğer iyiliğin bir sonucu yani bir ödülü varsa yine iyilik değildir. Demek ki iyilik, neden ve sonuç zincirinin dışındadır.
Şimdi daha önce hiç bu kadar net olmadığı şekilde sanatın asla sürekliliğini bozmadan iki şeyle uğraştığını anlamıştı. Sanat hiçbir şekilde taviz vermeden ölüm olgusunu işliyor ve bu şekilde de yaşamı ortaya çıkarıyordu.