sadeceesaliha
@sadeceesaliha
mükemmeli ararken yok olmaktan korktum yazılarım fazla uğraşılmadan tam da içimden geldiği gibi bu yüzden.
7 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Nietzsche’yle Ağlayanlar’
Nietzsche Ağladığında’yı okumak dönem filmi izlemek gibiydi benim için. Psikolojiyle ilgiliyseniz ismini çokça duyduğunuz kişilerin kurgusal diyaloglarına şahit oluyorsunuz. İlgili değilseniz de anlamayacağınıza yönelik bir algınız oluşmasın çünkü yazarımız Yalom öyle bir kurgusallık yapmış ki neyin gerçek neyin kurgu olduğuna yönelik şüphelere herkesi düşürüyor. Bu kurgusallığın içine bir sürü öğretinin katılması ama bunun anlaşılmaz kelimeler altında değil de tamamen sohbet havasında verilmesi de dahil. Bence okuyan kimse pişman olmaz. Marmarayda elimde gören hanfendi “ aaaa Nietzsche Ağladığında…okumuştum ama bir daha okuyacağım”dediğinde henüz bitirmediğim için dediklerine anlam verememiştim. Şimdi anlıyorum, bir daha okumayı düşünülecek cinsten.
2025’in ilk kitabı. 2024’te başlanan 2025’te biten. Benim yüzümden. Olsun, canım sağ olsun.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Birazdan pılımı pırtımı toplayıp bir yere gidecekmişim de her şeyi orada halledecekmişim, yaşamaya orada başlayacakmışım gibi şimdi ve burada sadece bekledim. Sanki bir istasyonda bir durakta hep bekledim, bekliyorum. Otobüs gelecek, bineceğim, bir yerlere gideceğim, her şey orada başlayacak. Beni gerçek hayatımın başlayacağı yere götürecek bir araç, – tren, gemi, uçak ne olursa – mutlaka gelip beni alacak. Benim hayatım bu değil, olamaz. Bir gün bir şey olacak, bir şey kökten değişecek ve gerçek hayatım başlayacak, ben de onu yaşayacağım, yaşarken de diyeceğim ki hah işte buydu. O zaman bütün eylemsizliklerimin, tereddütlerimi, kelimelere dökülmemiş muhteşem görüşlerimin, içimde sır gibi tuttuğum heveslerimin, vermediğim müjdelerimin, dilemediğim özürlerimin, inmediğim yokuşların, edip de dönmediğim
vaatlerin bir açıklaması olacak.
İlk Livaneli Okumamdan’
Livaneli’nin erkek bir yazar olarak kadın dilini bu kadar iyi kullanmasına hayran kaldım. Çoğu zaman ayyy bu kitabın yazarı erkekti yaaa oldum. Maya’dan bahsederken Türk ve müslüman hissettirmesine Max’ın hikayesinde ise bizi Avrupa’da hissettirmesine bayıldım. Bu geçişi bölümlere ayırarak değil fark ettirmeden yapmasına ayrıca vuruldum. Yahu sen kimsin kadın mı erkek mi Türk mü yabancı mı müslüman mı yahudi mi…hepsini nasıl oldun arkideş dedirten cinstendi. İstemeden pek çok konuda da kültürlendim ayrıca. İstemeden diyorum çünkü farkında olmadan olayın içine çok güzel harmanlamış bunu Livaneli.
İlk defa Livaneli okudum. Bir daha okur muyum, bu yazarın dilini özler miyim? Kesinlikle evet.
Bu yorum kitap kulübümüze kitabı bitirir bitirmez attığım yorumdu. Buraya da atacağım ilk yorum. Mükemmel yorum yapmaya çabalarken sürekli sonunu getirememek beni üzmeye başladı. Nasılsa öyle. Olduğum gibi. İyi okumalar herkese :)