m
@sadecemeltem
Balıkesir/Manisa
18 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
insan alemde hayal ettiği müddetçe yaşar.İnsan ve Hayat
"Bir çocuğun içinde ne kadar kötülük varsa Lennie'nin de içinde o kadar kötülük vardır." Yazar bir bakımdan işçileri farelere benzetiyor. Hayatta hiçbir amacı olmayan yalnızca karın tokluğuna çalıştırılan, insan olduğunun bilincinde değilmişçesine iğrenç hayat koşulları altında yaşatılan insanlar. Fareler Ve İnsanlar. "Kafasında toprak hayaliyle gezen o kadar adam tanıdım ki ama hiçbiri gerçekleştiremedi bunu."
Kitabı sonunu bilmeme rağmen birkaç kere okudum ama her seferinde bende aynı duyguları uyandırır. Her seferinde aynı şekilde afallarım, her seferinde dumura uğrarım. Lennie ölmeyi hak etmemişti. Lennie ölmeyi haketmezdi. Lennie gibiler ölmemeliydi.
Reklam
O zaman ne olacak, Tom?" "O zaman mesele yok artık. O zaman ben karanlıkta her yerde olurum. Nereye baksan, orada. Aç insanların bir lokma bulması uğruna nerede bir kavga çıkarsa, orada olurum ben. Nerede polis birini döverse, orada olurum. Casy de bilseydi bunu keşke... İnsanların öfkelendiği zaman kopardığı çığlıkta olurum.. sonra, bir çocuğun karnı açken, yemeğin hazırlanmakta olduğunu bildiği zamanki gülüşünde olurum. insanlarımızın kendi ektiklerini yedikleri, kendi yaptıkları evlerde oturmaya başladıkları zamanda.. yine orada olurum. Anlıyor musun?"
İnsan başına gelen tüm kötü şeylere rağmen iyi kalabilir mi? Yüreğini kirletmemeyi başarabilir mi? Zorluklar insanı daha mi sağlam hayata bağlar yoksa onu yavaş yavaş hayattan koparır mi? Yokluk insana neler yapar ve yokluk insana neler yaptırır? Kitapta bunları bunlar gibi onlarca şeyi sorguladım. Zaman zaman okurken yoruldum. Zaman zaman kendimi Joad ailesinin bir ferdi gibi hissettim.
"Kadınlar hep yorgun olur."
Kitaptaki papaz karakteri de beni en çok etkileyenlerden biri oldu. Casy. Onun kendini arayışı, bulamayışı, kendiyle olan kavgası, Tanrıyla olan kavgası... Birçok şey üzerine çok düşündüm. Kitabın sonu ise beni etkilemedi diyemem ama tatmin etmedi. Geri kalanını merak ettim. Bu duruma maruz kalan, kapitalizmin kurbanı olan tüm yaşamları merak ettim...
Güçlü kadınları okumayı, izlemeyi hep çok sevdim. Hemcinslerimin başarıları, hayatla olan mücadeleleri hep beni gururlandırdı. Bin Muhteşem Güneşle hayatım boyunca unutmayacağım, belleğimin bulanık bir köşesinde hep kalacak iki kadınla tanıştım. Meryem ve Leyla... "Bizim gibi kadınların neler çektiğinin göstergesi, demişti. Başımıza gelen her şeye nasıl da katladığımızın..." Kitaptaki olaylar Afganistanda geçiyor. Sovyetler ve iç karışıklıkların olduğu dönem kaleme alınmış. Celil zengin bir Afgan ailesinin oğludur. Meryem ise Celil ve Nana' nın gayrimeşru kızı... Bir "harami". Meryem babasıyla, annesini kaybettikten sonra birlikte yaşıyor. Hayatı boyunca bu zamanları hayal etmesine rağmen babasının evinde bir evlat değil bir misafir oluyor. Kısa bir süre sonra babası onu yaşlı, cemiyette saygın, zengin bir adamla evlendiriyor. Meryemin gelin gittiği şehirde yaşayan Leylanın da sınavı aynı yoldan geçiyor.
Bin Muhteşem Güneşin bendeki tesirini birkaç kelimeyle ifade etsem "Bin Muhteşem Sancı" derdim. Savaşın vahşetini, kıtlığı, bir annenin oğlunu kaybetmesinin acısını, bir sevgiliyi yitirişin hüznünü bana hissettirdi. "Pusulanın hep kuzeyi gösteren ibaresi gibi bir erkeğin suçlayan parmağı da bir kadını gösterir." Leyla ile aşkı tattım ve nefreti. Ölümü ve çaresizliği. "Sana tapardım. Perşembeleri saatlerce oturup beklerdim seni. Gelmeyeceksin diye ölesiye kaygılanırdım. Sürekli seni düşünürdüm. Yüz yaşına kadar yaşaman için dua ederdim."
Meryemde şefkati hissettim, sevgi dolu bir yüreği. İki kadının da çocuk yaşta evlenmek zorunda bırakılmasını okudum. Eğer bir imtihanda isek bazılarının sınavının hiç adil olmadığını düşündüm. " "Ben asla evlenmeyeceğim," diye fısıldadı Tarık. "Ben de," dedi Leyla." Genç yaşta evlendirilip türlü işkencelere maruz bırakılan
