safiya

eğer insanda aşk denizine açılacak güç bulunmazsa, aklın onu bıraktığı kıyılarda çarpan fırtına ile helak olacaktır.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
aşk, ümitsiz varlığımızı sonsuzluğa doğru uçuran kanattır; sonsuzluğun ümididir.
duygu, aklı kımıldatan kuvvettir. hem de kendi varlığının farkına vardırandır. duygular, insan denen bu ağacın güzel, çirkin çiçekleri ve kokularıdır. onlarla avunur, onlarla hayata tahammül ederiz. onlarla aldanır ve onların varlığını devamlı kılmak için hep birbirimizi aldatmakla yaşarız. onlar, rüyalarımızı tatlılaştırır ve hayat uykumuza fani bir mana katarlar. duyguların örgüsü olan sanat, hayat çilemizin tesellisidir.
bilen, gururdan, kinden ve bütün hırslardan soyunmuştur. bilen bahtiyardır. ne mutlu bildim diyene.
gerçeğin bilgisi olan fikir kimin hakikatidir? zira hepimizin hakikatleri başka başkadır. hepimiz menfaatlerimize uygun fikirlere hayran olarak ömrümüzün sonuna kadar o hayranlıkla sarhoş yaşamaktayız.