A
@sahanasena
9 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
genel tecrübe
Uzun zamandan beri elimde idi. Bırak-oku şeklinde aylar geçti, bazen sadece kapağının tozunu aldım. Bu süreçte iyi hissetmiyorken, geliştirici ve ufuk açıcı bir kitap arıyorken açıp okuduğum bir kitaptı. Her başlığı gerekli ve ilgi çekici idi. Son başlığa istinaden sonsuzluğu deneyimlemek için artık kitap okumaya artırmayı sonraya ertelememeyi düşünüyorum. Yine de şuna inanıyorum ki kitaplar onlara ihtiyaç duyduğumuzda belirir ve bize destek olurlar. Bu kitabı okumamın uzunca bir zaman alması tam da olması gerektiği gibiydi aslında. Bir bilgeyi arada sırada ziyaret ediyormuşum gibi... Rollo May inanılmaz bir yazar ve gözlemci.
Aşk ve irade kitabını kütüphaneden alıp yarım bırakmıştım, şimdi benzer hızla diğer kitaplarını da okumak istiyorum. Hayatıma iyice sızsın, etinden de sütünden de faydalanayım.
bu türü seviyorum... sıcak bir kahve içiyormuşum gibi gündelik hayattan. basit iyileştirici ve hayatın ta kendisi. abartısız bir hikaye idi.
kendimi yemyeşil dağlarda düşleyince çok mutlu oldum. japonların böylesine tatlı ve huzurlu hikayeler yazmalarının sırrı doğayla iç içe olmaları mı acaba?
böyle kitaplar okumaya devam etmek istiyorum Allahım ve yaşamaya...
Hirai ve Kei'nin hikayeleri özel olarak etkiledi beni.
*Spoi olabilir*
Hirai'nin kız kardeşi senelerce takip etti Hirai'yi, hep bir nefes uzaklıktaydı. Kovaladı, kovaladı. Bir gün oldu, zamanlar geçti ve Hirai arkasına döndü. Ellerini uzattı ama kız kardeşine yetişemedi.
Kei'ninki de benzer oranlarda hüzünlü. İki tarafın da yerinde olmak istemezdim.
Pişmanlık yakıcı bir duygu. Yine de o da zamanla geçiyor. İnsan her şeye alışıyor.
Kitabın en başları nispeten daha yavaş aktı bana göre, son hikayeler daha kalbe dokunan türdendi.
Bir iki yerinde tıkanmalar sezdim ama genel olarak hızlı akan, kolay okunan ve etkileyici bir kitaptı.
Kitabın bir de filmi olduğunu öğrendim yakın zamanda izlemeyi düşünüyorum.
Murakami bana ilham veren bir yazar. Öykülerindeki umursamazlık, kendiliğindenlik hissini seviyorum. Bu kitabında romanlarını nasıl yazdığını da öğrenmiş oldum. Mesela Hear the Wind Sing kitabını önce İngilizce yazıp daha sonra ana dili olan Japonca’ya çevirerek yazmış. Kendi tarzını bu şekilde bulmuş bir yazar. Kendisine hak veriyorum nitekim yazı yazarken, bir eser oluşturmaya çalışırken insanın en çok canını sıkan kısım kendisinden olanın gözüne batmasıdır. İnsan kendisinden yazılarında da kaçamıyor. Kaçmaya çalışsa iğreti duruyor, bir yerden sonra kaçmadığı ama yenilikler de katabildiği bir düzeyden sonra sanırım bir yazarı okumak keyifli oluyor ve onu yazan kişi de kendisine daha fazla güveniyor. Murakami zekasını kullanarak matematiksel bir yöntem ile kendi tarzını bulmuş. Bunun dışında kitapta bulduğum o tat ilginç. Japon edebiyatı beni her zaman doğallığı ve kendiliğindenliği ile etkilemeye devam etmekte. İlham aldığım, başka alemlere gittiğim bir kitaptı
Dazai’den kalanlarDuygular
Kitap tam anlamıyla acı-tatlı bir his bırakıyor. Dazai’nin dili kullanması, hayatındaki kurgu ve gerçek arasında kalmış ilginç detaylara yer vermesi, okuru büyülü bir gerçeklik katmanında karşılaması kitaba tatlılık katan etmenler. Ama bu kitabın özünün bir intihar otobiyografisi olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Kişisel hayatımda Dazai ile özdeşleştirdiğim birisi mevcut. Onu da senelerce anlamaya çalıştım, yardım etmeye çalıştım, pek başarılı olamadım ama. Bu kitabın benim için en önemli öğretisi, başkasının kaderini değiştiremeyeceğimiz olgusu. Kimsenin intihar etmediği bir dünyada yaşamak isterim elbette ama burası dünya, acılar ve eksiklikler her zaman var olacak. Ama şunu da kabul ediyorum. Bir şeyi kafasına koymuş bir insan gecikmeli de olsa yapıyor bunu. Özellikle Dazai’nin sürekli bağımlılıklara iradesini bırakması, hayatında bir anlamın olmayışı ama bu durumun bilincinde olması insanı bir çıkmaza sokuyor. Kadınlardan kaçmaya çalıştıkça daha çok kadınlara sürükleniyor. Yeni başlangıçlar yapmasına rağmen, başladığı yere tekrar tekrar dönüyor. Yine de okuma zevki yüksek bir kitap. Bir intihar mektubu ama Rus edebiyatındaki gibi kitabın her yerine sinen bir karamsarlık yok. Aksine Japonlara has, her durumu kabul etme ve yaşama inceliği bu kitapta da mevcut. Kitap boyunca Dazai’yi anlamaya çalıştım. Bir psikoloji öğrencisi olarak da “Neyi daha farklı yapabilirdi?” diye çokça sordum kendime. Böyle hissetmesinin asıl sebebi ne, neden kendini topluma ait hissedemiyor diye de çok düşündüm. Bir sonuca varamadım elbette çünkü bir okuyucu olarak Dazai’nin istediği kadarını biliyorum. Belki de hayatını fantastik bir şekilde yaşayarak tarihe geçmek isteyen birisi idi. Aşırı uçlarda gezerek ailesinin dikkatini çekmeye çalışıyordu. Bunları hiçbir zaman tam anlamıyla