Yıpratıcı bir çocukluk, sancılı bir gençlik ve şizofreni...1000Kitap
Bu eserde Ayşe Şasa'ın kendi dilinden hayatına ortak oluyoruz. Bizzat şahsım kitabı okurken 
Ayşe Şasa 'nın çocukluğuna sarılmayı çok istedim. Çünkü hayatı bütün pedagojik hataların silsilesi şeklinde ilerlemiş. Yalnızlığı, sevgisizliği en derin şekilde yaşamış.
Kitapta bir yerde geçen özellikle içimi burkan bir cümlesi vardı şöyle yazıyor "Adeta Dickens romanlarında yetimhanedeki çocuklara yapılan zulüm altındaydım, kendi evimde yetim gibiydim"
Ben çok yalnız bir çocuğum, bu şişeyi bulan lütfen beni arasın!" diye bir not yazıyorum... Şişeyi denize atıp, rıhtımdan uzaklaşmasını seyrediyorum.
Bunlar sadece birkaç cümle bunun gibi kitabın içerisinde boğazı düğüm düğüm eden cümleleri yani yaşanmışlıkları mevcut...
Hayatını okurken içimden ona sarılmak, acısını ve çocukluğunda yaşadığı bütün acıları dindirmek istedim hep...
Herkese bilinçli ebeveynler, sevgi ve şefkat dolu bir yuva nasip olmuyor. Yıpratıcı bir çocukluk, sancılı bir gençlik ve hepsinin neticesi şizofreni...ve bütün bunların ardından yaşanan bir ruh macerası...
Ayşe Şasa 'nın çocukluğuna sarılmayı çok istedim. Çünkü hayatı bütün pedagojik hataların silsilesi şeklinde ilerlemiş. Yalnızlığı, sevgisizliği en derin şekilde yaşamış.
Kitapta bir yerde geçen özellikle içimi burkan bir cümlesi vardı şöyle yazıyor "Adeta Dickens romanlarında yetimhanedeki çocuklara yapılan zulüm altındaydım, kendi evimde yetim gibiydim"
Ben çok yalnız bir çocuğum, bu şişeyi bulan lütfen beni arasın!" diye bir not yazıyorum... Şişeyi denize atıp, rıhtımdan uzaklaşmasını seyrediyorum.
Bunlar sadece birkaç cümle bunun gibi kitabın içerisinde boğazı düğüm düğüm eden cümleleri yani yaşanmışlıkları mevcut...
Hayatını okurken içimden ona sarılmak, acısını ve çocukluğunda yaşadığı bütün acıları dindirmek istedim hep...
Herkese bilinçli ebeveynler, sevgi ve şefkat dolu bir yuva nasip olmuyor. Yıpratıcı bir çocukluk, sancılı bir gençlik ve hepsinin neticesi şizofreni...ve bütün bunların ardından yaşanan bir ruh macerası...
Kitap röportajın metne dökülmüş hali olarak başlıyor. Türkiye’de eğitim sisteminin o yıllardan bu yıllara geçirdiği yolculuğu düşündürüyor. Şahsım adına; neler kaybetmişiz ne potansiyele sahipmişiz ve şimdi neredeyiz ne yapabiliriz diye düşündüm. Ayrıca Fakir Baykurt kibarlığı her cümlede kendini gösteriyor, enstitüde yetişenlerin kibarlığı bile bir başkaymış dedirtiyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hilmi & Necip & Şahsım
Ben, Necip Fazıl’ın o içsel buhranlarında, entelektüel arayışlarında ve kalbini mutlak bir teslimiyete bırakma mücadelesinde kendi gençliğimi, kendi zihni karmaşalarımı buluyorum. Diğer yanda Hüseyin Hilmi Işık’ın hayatındaki o nizama, ilmi disipline ve sadakate bakıp kendi hayatımın dağınıklığını hizaya çekmeye çalışıyorum.
Abdülhakim Arvasi'nin bir tek bakışıyla hayatı değişen bu insanların yanında, ben bugün o büyük mirası kelimelerin arasından yakalamaya çalışan bir talibim.
Bu yazı Necip Fazıl’ın çığlığına, Hüseyin Hilmi Işık'ın sessiz ilmine ve Efendi Hazretleri’nin o ölümsüz nazarına karşı, bugünden, kendi dünyamdan gönderdiğim bir selamdır. "O ve Ben", beni de kendi içime doğru bir yolculuğa çıkardığı için artık sadece onların değil, benim de hikayemdir.
Hepimizin ki Günübirlik Hayatlar...1000 Kitap
Bu kitap ile ilgili bir inceleme yazıp yazmamak konusunda biraz kararsız kaldım.
Irvin D Yaloom, hastalarıyla -doğru bir tabir mi oldu emin değilim- olan görüşmelerini biraz kurarak, biraz da değiştirirek kitap haline getirip bize sunmuş. 10 ayrı hasta ile geçen 10 ayrı öykü diyebiliriz. Hepsinin temelinde aslında ölüm korkusu var. Tabii ölüm korkusu dışında her bir öyküde ben şahsım adına kendimden pek çok şey buldum. Bazı yerlerde ise tamamen birebir kendi kafamdan geçen düşüncelerin, satırlarda tezahür ettiğini fark ettim.
Tabi bu, herkes için böyle olacak, herkes kendini bulacak anlamına gelmesin ama herkes bir hikayede kendinden bir şey bulacaktır.
Beni en çok etkileyen cümle şu oldu;
"Yaşanmamışlık ne kadar çoksa ölüm korkusunun da o kadar şiddetli olduğuna defalarca şahit oldum."
Keyifli okumalar.
Ahmet Erhan'ı anlatacak kelimeleri seçemiyorum, bulamıyorum, beni şimdiye kadar bu kadar etkileyen bir şair olmadı, mükemmel diyorum şahsım adına.... Daha iyi bir şiir kitabı okuyana kadar benim için dünyanın en iyi şairi....
Tahlil1000Kitap
Puan vermedi
BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM
Allah’ın (c.c.) izniyle tahlilini yapacağımız kitabın adı: OKUTUN.
İsminden de anlaşılacağı üzere kitabın asıl kitlesi ebeveynler; anne, baba, abi, abla vs...
Kitabın elbette eleştirilecek yönleri var; evrim gibi. Ancak dakik bir okuma ile biz sonuca odaklanalım.
Kitabın bazı güzel yönleri ise şunlar: Yazarın psikolojiyi biliyor olması ve bunu kitaba yedirmesi, her bölümde önemi yüksek olan bazı veciz ibareler kullanması. Kitabın içerisinde çok fazla bilimsel ve istatistiksel bilgiler mevcut; dolayısıyla bazen konuyu anlamayı zorlaştırabiliyor. Ancak yazar, adeta yetkin okuyucu olmayan kitlesini de düşünerek her bölümün sonuna anlaşılması gayet kolay olan özetler eklemiş. Anlaşılmayan bölümlerde sadece özetleri okumak bile ziyadesiyle müfid olacaktır.
-Kitabın önsözünde yazar “zevk için okumak”tan bahseder. Bununla alakalı Fahrenheit 451’den bir alıntı yapar: “Tek yapmanız gereken düğmelere basmak, anahtarları çalıştırmak, vidaları ve somunları sıkmakken neden bir şeyler öğrenesiniz ki?” Daha sonra kendisi şunu söyler: Kitaplara hak ettikleri yeri iade etmenin ve “zevk için” okumanın hiçbir şekilde birkaç ayrıcalıklı akademisyene mahsus elitist bir uygulama olmadığını, aksine çocuklarımız için ciddi bir gelişim zorunluluğu olduğunu göstermenin zamanı gelmiştir.
Önsözde yazarın “zevk için okumak”tan maksadı, “canım sıkıldı, kitap okuyayım” tarzında bir okuma stili değildir. Bizler nasıl ki yemek yiyor, su içiyorsak, kitap okumanın da böyle bir eyleme dönüşmesi gerektiğini vurguluyor.
Önsözdeki veciz ibarelerden bir tanesi: “Okuyucu, dijital aptallığın panzehridir.”
Yazar kitapta genel olarak “ortak okumanın” önemine vurgu yapıyor ve ebeveynlerin yaptığı hatalardan bahsediyor. Nitekim ebeveynler, çocukların belli seviyeye geldiğini görüp