İnsanın ta derinlerinde söken bir şafağın yansıması olamıyorsa gün ışığının ne önemi var? Sabah, ruhumuzu besleyecek hiçbir şey ortaya çıkarmıyorsa, gecenin örtüsünü neden üzerinden atar ki? Kuru gösteriş ve parıltıdan ibarettir her şey.
Hayatın gerçek trajedileri çoğu zaman o kadar muğlak bir şekilde gerçekleşir ki kaba şiddetleri, mutlak tutarsızlıkları, anlamdan yoksun oluşlarının gülünçlüğü, zarafetten bütünüyle yoksun olmalarıyla acıtır insanı.