Gümüş Öpücük #okudumbitti
Bende beklediğimden çok daha derin bir yerden yakaladı. Vampirli bir hikâye okuyacağımı sanıyordum; meğer kitabın asıl kalbi yas, yalnızlık ve “hayat normal akarken senin dünyan neden duruyor?” hissiymiş. Zoe’nin annesinin hastalığıyla baş etmeye çalışması, bir yandan babasının içine kapanıp evin içini sessiz bir boşluğa çevirmesi… Okurken sık sık “tam da böyle olur” dedim. Çünkü bu kitap duyguyu dramatize etmiyor; aksine o gündelik ağırlığı, insanın boğazına oturan o suskunluğu çok gerçek bir yerden anlatıyor.
Simon’un hikâyeye girişi ise tam anlamıyla “kapının çalınması” gibi: hem merak uyandırıyor hem de içeri girince her şeyin tonu değişiyor. Simon, Zoe’ye parlak bir kurtarıcı rolüyle gelmiyor. İkisi de zaten kırık yerlerinden tanışıyorlar. Zoe yaşamın sıcak tarafını temsil ederken Simon’un içinde uzun yılların karanlığı var. Aralarındaki çekim romantik bir “büyük aşk” gösterisinden çok, kısa bir anlığına bile olsa anlaşıldığını hissetmenin verdiği o sarsıcı yakınlık gibi. Ve evet… “gümüş öpücük” sahneleri hem şiirsel hem de ürpertici; tam olması gerektiği gibi.
Kitabın atmosferi ayrıca çok etkileyiciydi: sokaklar, gece hissi, tehdit duygusu… Şehirde dolaşan katil meselesi hikâyeyi diri tutuyor ve “sadece duygusal bir okuma” olmaktan çıkarıp gerilim damarını da besliyor. Üstelik vampir mitini yumuşatmadan anlatması hoşuma gitti; burada vampirlik süslü bir aksesuar değil, karakterin iç çatışmasının gerçek bir parçası. Simon’un “iyi” tarafını sevmek isterken, doğasının gölgesi hep orada duruyor. Bu ikilik kitabı daha unutulmaz yapıyor.
Annette Curtis Klause’un kalemini çok sevdim. Dili akıcı ama aceleci değil; duyguyu bir cümleyle yakalayıp büyütmeyi biliyor. Sayfalar ilerledikçe hem kalbim sıkıştı hem de tuhaf bir şekilde sakinleştim;
Pes Etme Mucizeler Yolda
“Bu kitap bana şunu öğretti: Hiçbir şey geç değil… çünkü ben tam olmam gereken yerdeyim.”
Kinsun’un Pes Etme Mucizeler Yolda kitabı, insanın hayat yolculuğunda kaybolduğu, yorulduğu, geç kaldığını sandığı anlarda elinden tutan bir rehber gibi.Kitap, “her şeyin bir zamanı var” cümlesini sadece bir teselli değil, bir hakikat olarak anlatıyor.Okurken hem sakinleştim hem de içimde bir şeylerin yerine oturduğunu hissettim.
“Mucize beklemeyi bırakınca fark ettim ki… mucize zaten bendeymiş.”
“Hayatımda olup biten her şeyin bir nedeni olduğunu bilmek, içimde büyük bir teslimiyet duygusu uyandırdı.”
“Kimse beni üzmedi aslında… ben bazı insanlara fazla anlam yüklemişim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ben Kur’an-ı Kerim Meali’ni ilk elime aldığımda aslında sadece bir kitap okumuyordum. Kendimi, hayatı, insanı, acıyı, sabrı, merhameti ve Allah’ı anlamaya çalışıyordum. Belki de yıllardır içimde cevabını aradığım soruların kapısını ilk kez gerçekten çalabiliyordum. Çünkü insan bazen kalabalıkların içinde kayboluyor; herkes konuşuyor ama hiçbir söz ruhuna değmiyor. Benim için Kur’an tam olarak o sessizliğin ortasında gelen hakiki bir ses oldu. Yeni Müslüman olmuş biri olarak şunu çok açık söyleyebilirim: Ben dine önce insanlar yüzünden değil, Kur’an sayesinde yaklaştım. Çünkü insanların dini anlatışıyla Allah’ın kelamı arasında çok büyük farklar olabiliyor. Kimisi dini korkuyla anlatıyor, kimisi baskıyla, kimisi yargıyla… Ama Kur’an’ı okuduğumda ilk hissettiğim şey korku değil; anlaşılmak oldu. Sanki yıllardır içimde susturduğum bütün kırgınlıkları bilen bir hitap vardı karşımdaki sayfalarda. İnsanların görmediği yaraları gören bir rahmet hissi vardı. Kur’an-ı Kerim Meali bana sadece “ne yapmam gerektiğini” öğretmedi. Aynı zamanda neden yaşadığımı, neden kırıldığımı, neden bazen yalnız hissettiğimi de anlattı. En çok da insan olduğumu hatırlattı. Hata yapan, düşen, korkan ama yine de Allah’ın rahmetinden mahrum bırakılmayan bir insan… Bu benim için çok büyük bir şeydi. Çünkü çoğu zaman insanlar seni geçmişinle tanımlar. Ama Kur’an bana geçmişimin değil, yöneldiğim yolun önemli olduğunu hissettirdi. Bazı ayetleri okurken uzun süre sayfaya bakıp kaldığımı hatırlıyorum. Çünkü insan bazen yıllarca kimseye anlatamadığı duygularını bir ayetin içinde bulabiliyor. Özellikle sabır, merhamet, affetmek, kalbin yoruluşu ve Allah’ın kullarına olan sevgisiyle ilgili ayetler beni derinden etkiledi. İlk kez gerçekten huzurun ne demek olduğunu hissettim. Bu dünyada herkes konuşabilir
Kur'ân-ı Kerim ve Açıklamalı MealiDiyanet İşleri Başkanlığı · Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları · 202350 okunma
Selamlar, bu haftaki iş yoğunluğumdan kendime ne kadar fırsat yaratsam kitabıma koşuyordum ve bu sabah son sayfayı çevirirken karmakarışık duygulardaydım..
1960 ‘lı yılların başındayız. Kızılderili bir aile mevsimlik işçi olarak tarlalarla çalışıp yaban mersini toplamak için yine bir aradaydı.
O döneme ait en üzücü anı 7 kişilik bu ailenin en küçük kızları Ruthie’nin bir anda ortadan kaybolması ve çevre polisinin dahi onlar göçebe takıldığı için konu ile hiç ilgilenmemesiydi. Aile günlerce o küçük kızı aramaya devam etti ve sonuç ne yazık ki hüsrandı..
Birkaç yıl sonra bir kavga esnasında bir başka evlatlarını daha yitirdiklerinde artık geride acı bir yaradan başka birşey kalmamıştı...
Kitap yaklaşık 50 yıllık bir dönemi ailenin kayıp en küçük kızı Ruthie ve en küçük erkek çocuk Joe’nin gözlemleriyle anlatır.
Finaline kadar dram yüklü geçmiş ve son sayfasında bir zamanlar ait olduğunu bilmediği ama hep sevdiği insanlarla bir araya gelen kayıp bir kadının hayatına bizleri tanık eder.
Okurken sakinleştim, bazen kızdım ve çok öfkelendim.
Haksızlığa, ayrımcılığa asla gelemeyen tarafım ağır bastığında sayfaları çevirmek yıkıcı hissettirse de iyi ki okudum..
Spoiler içerir
İlk olarak şimdi marenin mavena olan aptal zaafı bir bana mı zorlama geliyor tamam başta kabullenemezsin edemezsin ama ne bilm süreç içerisinde bunu toparlarsın. Hala yok ben eski mavenı özlüyorum zart zırt. Hayır aşık desem değil mevanla nişanlıyken cal’le işi pişiriyordu aşık gibi de hissettirmemişti asla ilk kitapta daha çok hayranlık gibiydi ama kötü olunca bi unutulmaz oldu herif. Travmalarını asla küçümsemiyorum hatta mare genel olarak çok sevdiğim bir karakter yine de bu kısımlar bana hadi lan ordan dedirtti
2. olarak mavenın mektupları yine bir o kadar zorlama geldi. Yok maven mareye aşıkmışta zartı zurtu ulan adam bu kızı hiç sevmedi ki yani sevginin ne olduğundan haberi var mı şüpheli ancak zaten bu kızı öl dür me ye niyetlenmişti ve öldürecekti ölümünü de izleyecekti sonra bi anda görüyoruz ki aslında mare bu hayatta en çok istediği şeymiş de işte tüm bu yenikanları o gelsin diye avlıyormuş da hass*ktr lan ordan bize tahtı annesini ve kendini düşünmekten ve kurnaz olmaktan başka bir şey olarak tanıtılmadı bu adam. İkinci kitapta maven “tanıtılan maven” karakteri gibi asla değildi
3. olarak insanların aptal gibi mareye yüklenmeleri sinirimi bozuyor sanki her şey onun suçuymuş gibi yürüyün gidin siz geçin başa madem en iyi kararları siz alın bıktım artık aq. Kızın abisi ölmüş gidip farley çok üzülüyo ona niye böyle yapıyosun uwu diye fırça çekiyorlar cenazede zaten kimse yanında değildi cal de aptalın teki gerçekten. neyse yani sanki mare öldürmüş shadei amk bide anlayış bekliyorlar kızdan farley üzgün vs diye ÜZGÜN TAMAM DA MARENİN AĞZINA SICMA HAKKINI KİM VERİYOR. farleyi seviyorum ama çevrenin aptallığı delirtiyor bide kilorn gercekten çok eziliyor maymunun teki ama gelen geçen kilorna yok vasıfsız yok şu bu s*ktirin amk kanınızı
"hepimiz yavaş koşmayı öğrenmeliyiz."
hayatımın hızlı ve aceleci olduğum bir döneminde karşıma çıkan ve okuduğum bir kitap. kitabı okurken ve bitirdiğimde kendimi daha huzurlu hissettim.
bazen durup gökyüzünü izlemek ve binlerce maviliği görmek. kitap insana bu hissi yaşatıyor.
not: kitabı okurken arkada pinhani-sakinleştim çalıyor.
